Deze definities zijn niet bepaald zuiver, omdat ze betrekking hebben op een god als iets waarover gesproken kan worden en dat kan alleen maar over godsbeelden. Het woordje 'niet' wijst echter wel het onderscheid tussen de levensbeschouwingen aan. Een agnost is een niet-kenner. Hij zegt 'ik weet het niet'. Ieder overtuiging ontbreekt daarom. Een atheïst is iemand die overtuigd is van het niet-bestaan of kunnen bestaan van god(en) en heeft daar zijn argumenten voor.
Hoe de soorten levensbeschouwingen exact geclassificeerd moeten worden blijft een punt van diepgaande discussies. Om begripsverwarring te vermijden kan de onderstaande en algemeen gehanteerde classificatie aangehouden worden.

In het algemene beeld van theïsten en atheïsten is er een stellingname t.a.v. het wel of niet bestaan van god. Alle beweringen zijn echter oncontroleerbaar. Steeds weer komen theïsten en atheïsten met de omgekeerde bewijslast. Ze roepen allebei 'Bewijs maar dat ik ongelijk heb', maar dat lukt nooit en daarmee volharden ze beide in hun standpunt.
Maar het is wel de theïst die het eerst met god op de proppen kwam, de bewijslast ligt daarom bij hem.

Iemand die zichzelf op rationele gronden agnost noemt wijst alle vormen van geloof af en is daarom een ongelovige. Er zijn critici die ongeloof ook een vorm van geloof noemen, maar dat is het net zo min als het niet verzamelen van postzegels een hobby is. Iedere definitie waarin staat 'een agnost gelooft ....' klopt daarom niet. Het standpunt en zelfbeeld van een agnost zijn duidelijk en correct. Een agnost neemt geen willekeurige stelling in. Dat is geen kwestie van twijfelen, niet durven of de deur op een kiertje laten.  Agnosticisme is ook geen tussenweg. Het is een zich buiten de discussie stellen als er door het ontbreken van kennis geen discussie mogelijk is.

Waar men niet over spreken kan,
daarover moet men zwijgen.
(Ludwig Wittgenstein 1889-1951)

Er zijn theïsten die hun god zien als de 'Onkenbare', maar wat voor zin heeft het te geloven in iets waar je helemaal niets van weet, b.v. in 'hupperdeflup'?

God en godsbeelden
Ook wordt de agnost verweten te praten over god, terwijl hij zegt niets te weten. De agnost zal ook geen beweringen over god doen, wel kan hij meepraten over religies, gelovigen, godsbeelden en over wat hij wel of niet geloofwaardig vindt, b.v. wegens tegenstrijdigheden. Het strikte onderscheid tussen god (waar wij totaal niets van weten, zelfs niet of zoiets bestaat) en godsbeelden (waar wij wel het e.e.a. van af weten) is belangrijk om de essentie van het agnosticisme te begrijpen. In de praktijk worden de termen god en godsbeeld veelal door elkaar gebruikt. Ook laat de agnost als hij over god praat de toevoeging 'als hij bestaat' doorgaans achterwege.

Godsbewijzen
Wie met sterke beweringen komt moet ook met sterke en controleerbare bewijzen komen.
Wat zijn de bewijzen waarmee theïsten komen?

1) Een van de meest aangevoerde argumenten is de complexiteit en intelligentie in de natuur. Dat kan niet anders betekenen dan dat er een intelligente ontwerper/schepper is.
Weerwoord: Ontwerp vereist een ontwerper. Dat klopt, maar is er wel sprake van een ontwerp? Het is wetenschappelijk aangetoond dat de bouwstenen van het leven, de aminozuren, spontaan kunnen ontstaan. Als je een oceaan vol moleculen en chemische reacties hebt en miljarden jaren tijd dan komt vroeg of laat het moment dat er een primitief zichzelf reproducerende cel ontstaat. Vanaf dat moment gaat het razendsnel. Bij de talloze reproducties ontstaan er varianten. Vrijwel allemaal kunnen gezien worden als mislukkingen, maar soms zit er een variant tussen die beter aangepast is op zijn leefomgeving. Die succesvolle variant heeft betere overlevingskansen. Je kan die varianten slimmer noemen dan de mislukte varianten die in de strijd om het overleven steeds weer het onderspit delven en uiteindelijk verdwijnen. M.a.w. de degeneratieve stroming gaat ten onder en raakt uit zicht, alleen dat wat succesvol is en wij intelligent noemen overleeft. Het lijkt daardoor of er een scheppende kracht in de natuur werkzaam is, maar nog meer speelt mislukking.

Aanhangers van 'Intelligent Design' verkondigen dat de natuur verbazingwekkend complex is en dat zij zich niet kunnen voorstellen dat het zonder een intelligente ontwerper tot stand is gekomen. Maar sinds wanneer is het ontbreken van het voorstellingsvermogen een bewijs? Als onze natuur echt een intelligent ontwerp is, dan zouden al die fouten en mislukkingen in de natuur niet nodig zijn. Dan waren er geen miskramen en werden er geen mensen met een handicap geboren, dan krijgen mensen geen kanker of een van de vele honderden andere slopende ziektes. De theïst wijst naar de bloem, mooi ja, maar waarom niet naar de andere 'creaties' zoals de lintworm, de malariamug, de teek, de aarsworm, de luis, de vlo, mijt, schimmel, schurft, etc.?

De evolutionisten hebben talloze harde bewijzen, zoals fossielen en aardlagen. Creationisten hebben alleen mythische verhalen en onbewezen theorieën. Ze beweren ook dat alle soorten dieren gelijktijdig geschapen zijn en dat soorten niet kunnen overgaan, maar er zijn wel degelijk tussenvormen, zoals vissen met pootjes.

Een ander weerwoord: Creationisten menen dat complexiteit en intelligentie een ontwerper behoeven. Iets anders vinden ze onvoorstelbaar en wijzen ze daarom van de hand. Maar vraag hen wie hun intelligente ontwerper ontworpen heeft, dan opeens menen ze dat er geen ontwerper nodig is. Hoe komisch is hun logika.

2) Gebedsverhoring behoort ook tot de meest aangevoerde godsbewijzen.
Weerwoord: Er wordt voor van alles en nog wat gebeden. Wensen komen wel of niet uit, ongeacht of daar wel of niet voor gebeden is. Als een god daar de hand in heeft, dan valt daar geen pijl op te trekken. Als er een wens waarvoor gebeden is uitkomt, dan wordt dat door theïsten algauw toegeschreven aan gebedsverhoring. Zo ook worden succesvolle ingevingen vaak gezien als goddelijke ingevingen en de rest als gewone. Theïsten praten met enthousiasme over verhoorde gebeden en liever niet over alles wat niet verhoord is. Zij, die je anders met grote stelligheid van alles over hun god weten te vertellen, komen dan met het excuus dat gods wegen ondoorgrondelijk zijn. Of ze opperen dat er niet hard en/of lang genoeg gebeden is. Maar kan je daarmee ouders troosten waarvan, ondanks vurige gebeden, een kind overlijdt?

2a) Een bijzondere gebedsverhoring is gebedsgenezing. Ja, er zijn inderdaad theïsten die op spectaculaire wijze van o.a. levensbedreigende aandoeningen genezen. Theïsten schrijven dat toe aan een goddelijk ingrijpen voortkomende uit een diep geloof.
Weerwoord: Dat roept veel vragen op. Waarom genezen ook niet-gelovigen? Waarom genezen niet alle gelovigen, ook al bidden ze mogelijk nog harder dan zij die genezen? Worden zij die niet genezen door god afgewezen? Waarom geneest god hier en daar iemand, maar laat miljoenen mensen links liggen in hun ellende? Waarom geneest god alleen ziektes waarvan je kan genezen, waarom groeit b.v. een afgezet been niet meer aan?

4) Het overgrote deel van de mensen gelooft in god. Dat godsbesef is alleen mogelijk doordat god het (als een soort zesde zintuig) in de mens heeft geplant. De ongelovige is geestelijk blind en doof en heeft een gebrekkig gevoelsleven.
Weerwoord: Wijdverspreide denkbeelden kunnen de indruk geven dat degenen die ze niet aanhangen betreurenswaardig ongevoelig zijn voor de waarheid ervan. Maar heeft de meerderheid altijd gelijk? Kijk maar eens naar het nationaalsocialisme, hele volkeren kunnen foute denkbeelden aanhangen. En er was zelfs een tijd dat de hele mensheid meende dat de aarde plat was en dat de zon om de aarde draaide.
Godsgeloof berust op een onbewezen aanname en niet op weldenkendheid. Dat miljarden mensen in god(en) geloven betekent niet dat ze weldenkend zijn, want weldenkendheid betreft kwaliteit en niet kwantiteit.

5) Godsgelovigen hebben 'godservaringen' en 'het gevoel van gods nabijheid'. Ze zeggen dat als je je openstelt voor god je dat ook zal ervaren.
Weerwoord: Ook al spelen die ervaringen zich af in de grijze hersenmassa, ze zijn een feit, maar dat bewijst nog niet dat ook god een feit is, temeer daar de godservaringen sterk cultuurgebonden zijn. Intense devotie roept dat soort emoties (trance en zelfs extasegevoelens) op.  Met zintuiglijke ervaringen heeft het niets van doen, want anders zou het mogelijk zijn om foto's en video's van god(en) te maken. Je hoeft niet geestelijk blind te zijn om geen god(en) te zien.

6) Het christendom heeft een enorme vlucht genomen, dat moet wel gods werk zijn.
Weerwoord: Hoe komt het dat momenteel de Islam de snelst groeiende godsdienst is?

Atheïsten hebben ook zo hun redeneringen. Een aardig is dat de menselijke geest enkel materie is, want chemische stoffen (medicijnen, drugs) beïnvloeden de gemoedsstemming en de persoonlijkheid. Als alles alleen maar stof is, dan zouden computers ooit een menselijk bewustzijn en gevoelsleven kunnen krijgen, mogelijk zelfs op een hoger niveau. Voorlopig blijven dat speculaties. Kortom, er zijn geen godsbewijzen evenmin als bewijzen dat er geen goden bestaan. Als er een deugdelijk bewijs verschijnt dan is dat groot wereldnieuws.

Het lijden
Agnosten en atheïsten vinden het onbegrijpelijk dat als er een goede almachtige god bestaat deze alle ellende op aarde laat voortduren. Geen enkele goede vader zal gelaten toekijken als zijn kinderen in de tuin elkaar met een hark de kop inslaan. Theïsten beweren vaak dat dit leven een leerproces is en dat je niet kan leren als god voortdurend ingrijpt. De helft van alle kinderen op deze wereld lijdt door honger, ziekte, verwaarlozing, oorlog, geweld, kinderarbeid en misbruik. Talloze  kindertjes sterven op miserabele wijze door o.a. ziekten als aids. Wat voor een lesje moeten die onschuldige kindertjes leren? Kan of wil god niet ingrijpen, beide opties zijn hoogst bedenkelijk. Hoe aannemelijk is het dat er een liefdevolle god bestaat?

Wil god het kwaad voorkomen, maar kan hij het niet? Dan is hij niet almachtig.
Kan hij het wel, maar wil hij het niet? Dan is hij kwaadwillig.
Kan hij het wel en wil hij het ook? Waar komt dan het kwaad vandaan?
Kan hij het niet en wil hij het niet? Waarom noemen we hem dan God?
Epicurus (341-270 v.C.)

De vrije wil
Stel aan godsgelovigen de vraag waarom er zoveel leed en ellende is. Steevast komen ze met het (niet in de bijbel te vinden) antwoord dat god de mens  een vrije wil heeft gegeven.
Maar als god de mens een vrije wil gaf, waarom staan er in de 'heilige' boeken zoveel leefregels, ge- en verboden? In de bijbel staan zelfs straffen voor overtreders, waaronder steniging. Kortom, je hebt  een vrije wil maar je mag hem niet gebruiken, want anders word je zwaar gestraft, evenzo als je met je vrije wil ervoor kiest om geen geloof aan te nemen.
Waarom beschermt hun god liever de vrije wil van de misdadigers en niet de weerlozen en slachtoffers? Wat is er zo belangrijk aan de mogelijkheid om slecht te handelen? Wie wil vasthouden aan de keuzemogelijkheid om onheil aan te richten?
Geen misdadige neigingen meer, dat hoeft toch niet te betekenen dat je wil volledig verdwijnt en je een robot wordt? Ook veel godsgelovigen hebben een ideaalbeeld van een zo'n goedwillende mens in een toekomstige vreedzame wereld, een waarin de wolf en het lam vreedzaam naast elkaar liggen en niemand onheil sticht (Jes 65,25). Er is niets mis met de vrije wil die god (ahb) gegeven zou hebben, het zijn de misdadige neigingen.
Het is de producent die verantwoordelijk is voor het goed functioneren van zijn producten. Als god onze schepper is, waarom zit er in ons nog steeds zondigheid als een enorme productiefout? Zou dat niet met spoed door de producent verholpen moeten worden? Maar god geeft geen thuis. Is zo'n god niet volledig verantwoordelijk voor de daardoor ontstane ellende?

Wat is het nut van geloven?
In ieder geval is het belangrijk voor het geloof zelf. Ieder geloof dat zegt dat je niet moet geloven is verdwenen. Een succesvol geloof gaat te werk als een virus. Het moet gastheren zoeken, zich nestelen, repliceren en weer verder uitwaaieren. Groepsgeloven zijn het meest succesvol. Het tot een groep behoren heeft voordelen, zoals betrokkenheid, samenwerking, aanmoediging en bescherming. Een gemeenschappelijke cultuur bakent de eigen groep af. Daarom bemoeit het geloof zich met de cultuur, de leefregels, de normen en de waarden.
Ieder geloof bedient zich van methodes als beloning, straf, uitsluiting, het aanpraten van gevoel van zondigheid, nietigheid, angst en de gezaghebbers doen dat met veel indrukwekkende rituelen en retoriek (ze vonden dat zelf zo mooi).
Maar waarom zou god (als die bestaat) zich verstoppen en van ons verlangen dat wij in hem geloven of erger nog de enige ware godsdienst kiezen? Wat is dat voor bizar spelletje waarbij de keuze van de in het ongewisse gelaten mens tot eeuwige beloning of verdoemenis leidt?
En dan is er nog het probleem van gods vermeende alwetendheid. God weet volgens gelovigen alles, ook van zaken die in de toekomst liggen, voorzienigheid dus. De mens wikt, god beschikt. Als dat waar is dan hebben wij weinig te beslissen, alles is reeds voorbeschikt (predestinatie, Spr 16:4, 20:24, Matt.10 : 29-30). Onze standpunten en ons geloof, en daarmee ons eeuwige lot, is al bekend en bepaald.

Wat is het nut van praten over geloven?
Heeft het enig nut om over iets uit te weiden als de uitgangspunten nergens op stoelen, b.v. over de verblijfplaatsen, vervoersmiddelen, communicatiemiddelen, wapens en invasieplannen van de groene marsmannetjes zolang deze nooit zijn aangetoond? Wie bouwt er schuilkelders, omdat je maar nooit kan weten met die marsmannetjes en beter goed voorbereid kan zijn?

Maar waarom zou je dit Hiernumaals, de realiteit en mogelijk het enige leven wat je krijgt, richten op het verkrijgen van een onzeker en onbekend hiernamaals of Hiernogmaals? Bovendien, zelfs als je gelooft, geloof je dan wel in de ware god of het ware godendom? Als je een verkeerde god aanbidt dan krijg je als afgodendienaar mogelijk alsnog eeuwige straf. Een ongelovige loopt niet het risico een afgodendienaar te zijn. Is het niet praktischer om deze wereld voor iedereen tot een beter oord te maken? Als er een god is, zou hij dan enkel degenen die het juiste geloof aanhangen belonen en anderen, hoe goed en onbaatzuchtig ze ook mogen zijn, minder of niet of zelfs afwijzen en onbarmhartig straffen? Als die god echt zo bekrompen is, wie wil dan nog bij hem horen?

Een best leuke opmerking over agnosten is het volgende: "Volgens een agnost kunnen we niets zinvols zeggen over het bestaan van kabouters. Dus lopen ze voorzichtig door het bos, uit angst er een dood te trappen."
Agnosten geloven niet in het bestaan van goden, kabouters en andere sprookjesfiguren. Ze houden er daarom in de praktijk geen rekening mee.

Gezegend zij die de waarheid niet zoeken,
want zij zullen zich met de dagelijkse dingen bezig houden
en verliezen zo geen tijd aan het zoeken naar het onvindbare.
Vrede en blijdschap zal hun deel zijn.
Het leven zal hen genoeg zijn.
(Jager)

Tegenstrijdigheden in godsbeelden
Almacht (Jer 32,17, Sir 19:20, Luc 1:37, Mat 19,26) en alwetendheid (1 Kron 28:9, Ps 44:22, Luc 16:15, 1 Joh 3,20) zijn enkele van de eigenschappen die god vaak wordt toegeschreven. Ben je alwetend, dan kan je niet bijleren en wie niet kan bijleren is niet almachtig. Maar als god wel kan leren, dan was hij vroeger een mindere god dan dat hij nu is. Maar kan zoiets 'volmaakts' als de Here vroeger minder zijn geweest?

Kan god fietsen? Mogelijk kan god niet fietsen, maar als hij er een poosje op oefent dan misschien wel. Of betekent almacht dat god het meteen moet kunnen? Dat laatste biedt wel interessante theologische aspecten, want christenen zien god nog wel eens als iemand die verandert en een steeds betere god wordt, kortom, een god die leert.
Dat god verandert zou ook moeten volgen uit Jesus zoenoffer dat god verlangde. Christenen beweren dat gods ontstemdheid over de zondeval hierdoor geneutraliseerd werd, of te wel zijn humeur en vergevingsgezindheid zou ermee zijn opgekrikt. Helaas merken wij daar niets van. Ziekte, dood, honger, armoede, verdriet, leed, gruwelijkheden, etc. duren gewoon voort.

Kan god een machtiger wezen scheppen dan zichzelf? Kan god zondigen? Kan god zelfmoord plegen? Kan god niet bestaan? Kan god een steen maken die zo zwaar is dat hij die niet kan optillen?
Een allesvermogend wezen kan niet bestaan.

Gods eigenschappen en prestaties zijn niet meer dan die van een denkbeeldig persoon. Van toepassing zijn enkel woorden, beloftes en een waaier van gevoelens van angst en zondebesef tot euforie en uitverkorenheid. 
Gelovigen moeten kunnen begrijpen dat ongelovige hun godsbeeld afwijzen, ze doen het zelf met talloze andere, de ongelovige met eentje meer.

Deïsme
Soms is de stap van theïsme naar agnosticisme te groot. Veel agnosten kwamen er via het Deïsme.
Deïsten geloven in 1 god berustende op de rede, niet op openbaring (Van Dale)
Deïsten zijn godsgelovigen en gaan uit van het navolgende:
- De meeste Deïsten geloven dat god het universum schiep en vervolgens zichzelf daarvan los maakte. Sommige Deïsten (de z.g. Semi-Deïsten) menen dat god in enkele gevallen wel kan bijsturen.
- God heeft niemand en geen enkel volk uitverkoren (Joden, Christenen, Moslims, Mormonen, e.d.) als zijn begenadigden van een speciale openbaring of gave.
- Deïsten ontkennen het bestaan van de drie-eenheid, zoals de opvatting van Christenen. Zij zien Jezus als een filosoof, leermeester en genezer, maar niet als een goddelijk persoon
- Deïsten geloven niet in wonderen. De wereld volgt de natuurwetten en de wetten van de Schepper.
- Een praktische moraliteit kan worden afgeleid door redenatie zonder een beroep te doen op religieuze openbaringen en kerkelijke dogma’s.
- Deïsten bidden, maar uitsluitend om uitdrukking te geven aan hun waardering voor gods werken. Ze vragen niet om bepaalde voorrechten.

Deïsme veronderstelt dat god de materie heeft gemaakt en het onder wetten heeft gesteld waardoor de wereld en al zijn inwoners zijn gemaakt volgens het oorspronkelijk voorzien plan. Sommige denken dat god nog altijd de boel controleert, anderen vinden dat overbodig. Het maakt niet veel verschil, de natuur volgt zijn loop zonder onderbrekingen. Het plan der natuur is gemaakt door een intelligente denker.
 

Deïsten komen vaak met de volgende vergelijking.
God is de grote klokkenmaker die het mechaniek van het heelal heeft uitgedacht en in werking gezet om daarna zijn handen ervan af te trekken.
Aldus zou de natuur een product van god zijn. Vervelend is dat de natuur wreed is, dieren verscheuren en verslinden elkaar. Als de natuur een afspiegeling van god is geeft dat te denken. Maar zegt een klok wel iets over de arbeid en het bestaan van een klokkenmaker? Mogelijk is de klok in een fabriek door een stelletje robots in elkaar gezet.

Godslastering
Veel godsgelovigen zien zichzelf geschapen naar gods beeld en gelijkenis. God zien met alle bijbehorende menselijke eigenschappen, zoals toorn en vergelding, is niet erg flatteus. Logischer is het om een goede god te zien als een dier, want die zijn zonder zonden.
De bijbel is wel het meest godslasterend, want die schildert god af als een moorddadige booswicht die o.a. steden plat brandde, de hele mensheid (op Noach's gezin na) verzoop, de joden toestemming gaf tot het uitroeien van talloze volkeren en zich bedient van leugens (2 Kron. 18:18). Pure blasfemie. Het is toch onvoorstelbaar dat iemand bestaat die zo'n negatieve en bloeddorstige biografie over zichzelf laat schrijven.
Waarom mogen godsgelovigen van alles zeggen wat hun geloof stelt, hoe kwetsend dan ook, en anderszijds respect van anderen voor hun geloof verlangen? Natuurlijk hoef je geen respect voor alle opvattingen te hebben, denk maar aan het nazisme, maar je moet wel respect voor  je medemens en zijn rechten hebben. Hoe vaak kwetsen godsgelovigen niet de ongelovigen door ze te bestempelen als moraalloos, geestelijk blind en doof, verdoemd en dusdanig zondig dat ze alleen goed zijn voor het eeuwige hellevuur? En waarom heeft de religiepolitie nog steeds artikel 147 ter bestrijding van de ketters ter beschikking? Smeulen de brandstapels van de inquisiteurs nog steeds na? Als god zich gekwetst voelt, laat hij dan zelf naar de rechter stappen. 

Bidden
- De vragende of klagende bidder gaat er vanuit dat zijn god niet weet wat het beste voor hem is. Hij berust niet in god's wijsheid, maar tracht hem bij te sturen in zijn gedrag. Hij stelt zich zodoende boven god.
- De dankende bidder paait zijn god. Het kan de relatie alleen maar goed doen en mogelijk stelt god daar begunstigingen tegenover.
- De mediterende bidder herhaalt gedachteloos dezelfde teksten (b.v. de rozenkrans). Het is rustgevend en de bidder meent dat god zijn geprevel op prijs zal stellen.
Heeft het enig nut om god te paaien, te bidden en te smeken? Uit statistische onderzoeken blijkt dat bidders en niet-bidders evenveel voor- en tegenspoed hebben. Verzekeraars geven daarom geen lagere premies aan bidders.
Zie ook: www.xs4all.nl/~maartens/philosophy/multatuli/ideen1/i138.htm paragraaf 2.

Gebed van de agnost

Ga zitten voor 'n feit zoals een klein kind,
wees bereid elk vooroordeel op te geven,
volg ootmoedig naar waar of wat dan ook de peilloze natuur je leidt,
want anders zal je niets leren.
(Thomas Henry Huxley)

Waarom deze website?
De leden van godsdienstige groeperingen aanvaarden het gezag van geestelijke leiders en de leer van 'heilige' boeken. Zelden vraagt men zich af waarom men dat doet en scepticisme naar de eigen doctrine afwijst.  Voor het verbreiden en bestendigen van het geloof zijn er volop religieus gebaseerde organisaties. Omroepverenigingen, scholen, ziekenhuizen, zorginstellingen en vakbonden zijn voor een groot deel in handen van religies. Je ontkomt niet aan de christelijke visie, zelfs op openbare scholen wordt god als een vaststaand feit gepresenteerd. Het christendom heeft  strafwetten die ook voor ongelovigen  gelden, zoals boetes voor het niet eerbiedigen van hun verplichte feest- en rustdagen. Godsgelovigen bepalen met de winkelsluitingswet wanneer bedrijven en winkels gesloten moeten zijn, wat voor veel mensen maar saaie dagen oplevert. Op blasfemie staat zelfs gevangenisstraf. Op munten  staan religieuse teksten. Kerk en staat zouden gescheiden moeten zijn, maar er zijn nog steeds op religie gebaseerde politieke partijen. De hele samenleving wordt doordrenkt met religie. Georganiseerde hulp bij het loslaten van ingeslepen doctrines is echter nauwelijks te vinden. Agnosten en atheïsten vormen een groot deel van de mensheid, maar hebben weinig tot geen behoefte tot groeperen. Juist het degroeperen maakt het mogelijk zich verbonden te voelen met de hele mensheid en de eigen denkbeelden sceptisch te benaderen. Dat ontbreken van organisaties van ongelovigen is jammer voor wie een alternatief zoekt voor twijfels over god en geloof. Deze website wil een helpende hand bieden.

Luisterend naar het monotone luiden van de klokken
In stoffige torens van kerken, maar half zo hoog als vroeger
Zie ik zombies hun huizen verlaten
Verstand op nul met strakke gezichten verstard door schuld
Om steeds opnieuw versleten woorden aan te horen
Van mensen die slechts anderen citeren
Om daarna opgelucht doch onveranderd naar huis terug te keren
Oh mensenkind, ontwaakt!
Wordt het eindelijk niet eens tijd
Dat gij uw godsdiensten verzaakt?