Met acht jaar speelde Hansi tot verwondering van zijn ouders het Duitse volksliedje 'Hänschen klein' op de piano. Ze lieten hem bijgevolg muzieklessen volgen. Vanaf 1943 volgde Hans een muzikale opleiding in de Militaire Academies van Frankfurt en later te Bückeburg bij Hannover. Zijn uiteindelijke streefdoel was, om als 23-jarige klassiek-dirigent af te studeren. Na de piano-, fagot- en dwarsfluitstudie, maakte hij kennis met de contrabas. Deze werd zijn hoofdinstrument en zou de rest van zijn muzikale loopbaan bepalen. Toen de Academie te Bückeburg in volle oorlogstijd ook werd gesloten, betekende dit voor Hansi het einde van de klassieke opleiding.

Als jonge knaap kwam hij terecht in het circuit dat tijdens de oorlog avonden in Amerikaanse clubs in Bremen opluisterde. Aanvankelijk als pianist, later als bassist. Met 16 jaar tekende hij zijn eerste contract als beroepsmuzikant. Van de Amerikaanse radiostations leerde Hans de vernieuwende Amerikaanse Jazz en Big Bandmuziek kennen. Wat hij overdag op de radio hoorde, trachtte hij 's avonds tijdens de optredens na te spelen. Jazz werd zijn favoriete muziek.

Met zijn broers Robert (drums) en Werner (trombone/accordeon) kwam hij in 1946 terecht bij het nieuw opgerichte orkest van Radio Bremen. Hansi deed vanaf dan grote vakkennis op bij verschillende bands en orkesten. Met Robert en Werner en een vriend, Karl Heinz Becker richtte hij het Last-Becker Ensemble op. Samen trokken ze door het naoorlogse Duitsland. Door zijn uitzonderlijke talent kreeg Hans op z'n 19de bij Radio Bremen de gelegenheid een eerste eigen orkest te leiden. Dit werd het 'Streicherorchester Hans Last'. In die periode werd hij opgemerkt door de Berlijnse violist Helmut Zacharias, die hem vroeg voor zijn Jazz-combo. Later nog zou Hans Last met Zacharias en zijn groot orkest door Europa touren. Bovendien kreeg Hans Last stilaan bekendheid als getalenteerd arrangeur.

'Hans wil steeds de beste zijn en is een enorme doorzetter', zei z'n broer Werner ooit in een interview. Dit bleek duidelijk uit het feit dat hij van 1950 tot 1953 door de Duitse Jazzpoll drie jaar na mekaar werd uitgeroepen tot beste Jazzbassist van Duitsland. Deze titel bracht Hansi in contact met de groten uit de Duitse muziekwereld. In de jaren 50 bleef hij vooral actief als arrangeur voor Duitse schlagervertolkers zoals Catharina Valente, Freddy (Quinn) e.v.a. Tevens deden dirigenten van grote amusementsorkesten of kleinere bands beroep op zijn kunde als componist en arrangeur.

Privé waren de jaren 50 evenzeer ingrijpend voor Hans Last. In 1955 trad hij in het huwelijk met de Bremense Waltraud Wiese (1931 - 1997). Daar hij een contract van onbepaalde duur kreeg bij de NDR in Hamburg,  vestigden Hansi en Waltraud zich in 1956 in deze muziekstad. In 1957 werd hun dochter Catherina (Rina) geboren en in november 1958 zag zoon Ronald (Ron) het levenslicht.

 Daar de meeste artiesten waarvoor hij werkte bij Polydor (Deutsche Grammophon Gesellschaft, vandaag Universal Records) onder contract stonden, ging Hans Last er aankloppen met de vraag "of hij voor hen iets kon doen?" Zo tekende Hans Last in 1963 zijn eerste contract bij Polydor. Hij nam twee elpees op onder zijn naam Hans Last en één onder het pseudoniem "Orchester Orlando". Deze producties schonken hem echter geen voldoening! Hansi wou meer en ging op zoek naar vernieuwing.

In 1965 zouden Waltraud en Hansi hun tiende huwelijksverjaardag vieren met een party. Zoals vaak ontbrak de gepaste muziek ... Ondertussen had zich het volgende voorgedaan. De opgekomen popmuziek van o.a. The Beatles en The Rolling Stones kende een grote impact op de jeugd. Hierdoor werd er meer dan ooit een generatieconflict teweeggebracht. Als jonge muzikant onderging Hansi evenzeer de nieuwe invloeden die hem uiteindelijk de nodige inspiratie zou brengen. Het zette hem aan tot de volgende gedachte: "Waarom de muziek van de jongeren niet dansbaar maken voor de oudere generaties? Zo wordt ze voor de laatste categorie onbewust meer aanvaardbaar." De gedachte zou uiteindelijk tot de geboorte van de James Last Sound leiden op muzikaal vlak, want Hansi vertelde nog het volgende. "Als kleine jongen luisterde ik met mijn vader naar een radioprogramma bij een Deense zender. Hier werd uitgezonden met live publiek en je hoorde tussen de muziek door het kletteren van glazen en tassen. Zelfs als kind ervaarde ik de speciale sfeer die in de uitzending zat. De herinnering aan deze radio-uitzendingen liggen eigenlijk aan de basis van mijn party-sound." Hansi had inderdaad een originele combinatie gevonden die zou leiden tot zijn ideale party-muziek. Hij zou het zelf uittesten op het bewuste feestje bij zijn tienjarig huwelijk. Uit actuele hits maakte hij een selectie en bewerkte ze in medley-vorm per dansritme: foxtrott, slow, jive enz. Met vrienden-muzikanten van het NDR Hamburg (waaronder Günter Platzek, Jochen Ment en Detleff Surmann) stelde hij een Band samen. In tegenstelling tot de (Big) Bands die reeds jaren speelden, zorgde Hansi voor een vernieuwde bezetting en hij wijzigde zelfs de traditionele opstelling van de muzikanten. Ook het aloude ritmepatroon in de arrangementen werd vernieuwd. Tijdens de party liet Hansi op bandopnemer het gebeuren registreren. Toen daags nadien de opname beluisterd werd, was het resultaat verbluffend. Dit was het: de nieuwe muziek en de sfeer, gemaakt door de gasten, de stiltes tussen de medleys opgevuld door applaus en gejuich. Er was het gevoel opnieuw midden het feestgedruis te zitten. Hansi was ervan overtuigd dé ideale party-muziek gecreëerd te hebben en enthoesiaster dan ooit tevoren stapte hij met zijn opname naar Polydor. Hier stond men eerst nogal weigerachtig tegenover de partygeluiden. Ze geloofden echter in Hansi en gaven hem de gelegenheid de party nog eens over te doen in Studio Hamburg. De "Happy Party Sound" was geboren!

"Non Stop Dancing 1965" door de "James Last Band" werd een succes. Voor Hansi zelf was het schrikken toen hij de lp voor het eerst in handen kreeg. Buiten zijn medeweten om had Polydor voor de internationale markt de naam Hans in James veranderd. Maar eén ding stond vast: de 'James Last Sound' was een feit. De sound bleef niet beperkt tot party-muziek. De meeste denkbare muziekgenres, van Jazz tot klassiek en folk werden door Hansi's enorme ijver en talent op onnavolgbare wijze uitgevoerd door de James Last Band & Orkest al of niet met koor. Een jaar na het verschijnen van Non Stop Dancing 1965 waren er reeds gegeerde pareltjes zoals Beat in Sweet, Classics Up To Date, Ännchen von Tharau, Trumpet à Gogo, Hammond à Gogo 2, Instrumentals Forever, Christmas Dancing, ... Bovendien schreef Hansi in 1966 met Games That Lovers Play zijn eerste wereldhit. De gouden succestrein zou zich jaar na jaar voortzetten in meer dan 160 originele producties die werden bekroond met een oneindige rij trofeeën. James Hansi Last heeft alles verwezenlijkt. Maar zijn muziek steeds verder laten ontwikkelen, creatief zijn en vooral zichzelf trouw blijven was één van de basisprincipes

Vanaf 1969 ging het James Last orkest op tournee. Er volgden grote wereldtournees en kleinere Europese rondreizen maar telkens en tot op vandaag met uitverkochte zalen. De show groeide door de jaren uit tot een indrukwekkend spektakel van hoogstaand niveau. Waar en wanneer? Opsommingen zijn bij James Last nu eenmaal onbegonnen werk!

Op 17 april 1999 vierde James -Hansi- Last zijn 70ste verjaardag. In december 1997, na 42 jaar huwelijk verloor hij zijn steun en toeverlaat Waltraud na jaren strijd tegen kanker. In juni 1999  huwde hij voor de tweede maal, met de 30 jaar jongere Christine Grundner uit München. Samen leven ze gelukkig in West Palm Beach (Florida). Dochter Rina schonk hem twee kleinzonen. Ondanks zijn respectabele leeftijd blijft Hans Last na 35 jaar carrière nog steeds actief.

Tot op heden verzamelde hij met zijn unieke sound wereldwijd meer dan 200 gouden, 14 platina plus ontelbare andere bekroningen. Toch kan de meest succesvolle orkestleider ter wereld met dergelijke cijfers niet overdonderd worden. "Ik maak gewoon muziek vanuit mijn hart, muziek waarvan ik zelf houd. Wanneer ik dan vaststel dat miljoenen mensen houden waarvan ik houd, kan ik alleen maar gelukkig zijn", zegt de immer bescheiden Hansi Last. Zo verklaart hijzelf zijn succes. Ondanks dit enorme succes is hij de bescheiden en minzame Hansi uit Bremen gebleven, met bovenal een "Happy Heart" voor anderen.