Informatie over Indonesië

Indonesië bestaat uit 13.677 eilanden, waarvan circa 1000 bewoond zijn, en er slechts zo’n 6.000 een naam hebben. De bevolking bestaat uit ruim 200 miljoen mensen, waarvan bijna 90% islam, 3% hindu en 3% christen. Er bestaat een plicht in Indonesië in ieder geval een godsdienst, waarbij slechts sprake is van één almachtige God, aan te hangen. In het geval van hindoeïsme en boeddhisme (dat óók is toegestaan) verwijst men er in dit verband subtiel op, dat er sprake is van één hoofdgod.
65% van die ruim 200 miljoen wonen en leven op 7% van de oppervlakte (Java en Madura). De bevolkingstoename is, ondanks de regeringspolitiek (rencana keluarga: dua cukup; aanmoediging van regeringswege voor Indonesische gezinnen hun kindertal tot twee te beperken) jaarlijks nog steeds 1,9%, dus ruim 3 miljoen personen. Circa 65% van de bevolking is jonger dan 35.
Staatkundig is Indonesië ingedeeld in 32 “provincies”, waar ook drie gebieden met een bijzondere status bij behoren, te weten Jakarta, Yogyakarta en Aceh. Van het uiterste noordwesten tot dito zuidoosten (van Sabang tot Merauke) is een afstand van 6.400 km. Het gebied is 5 miljoen km² groot, 2 miljoen km² daarvan is land. Tot het Indonesische territorium behoort dus een gigantisch wateroppervlak. Het land kent uiteraard overwegend tropische hitte, maar ook eeuwige sneeuw, met name op de bergtoppen (meer dan 5.000 meter hoog) van het onlangs van naam veranderde Papua (bij de Nederlanders nog bekend onder de naam Nieuw-Guinea, en onlangs nog Irian Jaya genoemd).
Ruim 400 vulkanen vormen de “Ring van vuur”; 75 van die vulkanen zijn nog steeds actief. De “Ring van vuur” loopt van Sumatra via Java en Bali naar de Kleine Sunda-eilanden tot aan Timor (waarvan sinds kort alleen het westelijke deel staatkundig onder Indonesië valt). Per jaar vinden er om en nabij 10 uitbarstingen plaats. Dat levert niet alleen rampspoed op, maar ook grote vruchtbaarheid. Vooral Java (behalve wellicht de “rode aarde” op West-Java), delen van Sumatra en Bali zijn zeer vruchtbaar te noemen.
Circa 70% van de bevolking – een afnemend percentage – werkt momenteel op de een of andere manier in de landbouw. Er is sprake van ladang- en sawah-cultuur. Ladangs zijn droge rijstvelden, die aan hun lot worden overgelaten wanneer de bodem is uitgeput, zodat de grond kan “recupereren”. Andere percelen worden dan ontgonnen, waarna men na enkele jaren mogelijk weer terugkeert naar reeds eerder ontgonnen en achtergelaten percelen. Sawahs zijn stukken grond die langdurig worden gebruikt en waarin de waterhuishouding zeer strak is geregeld.

Visuminformatie Indonesië
Met ingang van 01 februari 2004 heeft de Indonesische regering een visumplicht voor Nederlanders ingevoerd. Helaas valt Nederland niet in de categorie VoA (Visum on Arrival). Dit hebben wij te danken aan onze Nederlandse Ambassade in Jakarta, die het de Indonesische aanvragers voor een visum voor het Schengengebied ook heel moeilijk maakt.
Visuminformatie Indonesië

Er is sprake van een toenemende industrialisatie. Vooral de vrijhaven Batam (een van de circa 1000 eilanden die deel uitmaken van de Riau-archipel; de provincie Riau bestaat bovendien uit een deel van Oost-Sumatra met als hoofdstad Pekanbaru) is daarvan een goed voorbeeld.
De archipel kon tot voor kort (1998) in toenemende mate voorzien in eigen behoefte. Spectaculair was in dit verband het feit dat zo’n vijftien jaar geleden Indonesië de grootste rijstimporteur ter wereld was, terwijl het vijf jaar daarna volkomen onafhankelijk was geworden van die invoer. Dat wist men te bereiken door een andere rijstsoort te gebruiken, die drie maal per jaar geoogst kon worden (maar ook wel minder voedingsstoffen bevatte). Helaas is als gevolg van de Aziatische krach de afhankelijkheid van de rijstimport weer volledig “terug”.
Een zeer belangrijke inkomstenbron is de olie. Men heeft echter gemeend het aandeel van olie in het Bruto Nationaal Produkt terug te moeten dringen (lees: het aandeel van andere produkten dan olie in het BNP sterk te moeten promoten), enerzijds om eenzijdige afhankelijkheid van een enkel product te voorkomen, en anderzijds omdat de wereldprijs van olie nogal onderhevig is aan schommelingen. Inderdaad heeft men met name in 1983 zeer sterk de negatieve effecten van de plotselinge lage olieprijs gevoeld, toen de OPEC (Oil Producing Economic Communities) niet in staat was doeltreffend prijsafspraken te maken. Als gevolg van e.e.a. is Indonesië nu inderdaad minder afhankelijk van de olie als exportartikel geworden.
Rubber, hout en textiel zijn sterk opkomende exportartikelen. Helaas gaat het winnen van hout gepaard met kaalslag van enorme percelen aan regenwoud, ondanks alle mooie afspraken van gecontroleerde nieuwe bosaanplant. De over het algemeen wel goedwillende regering (voorzover er niet rechtstreeks iets te verdienen valt aan de houtkap) is op de hoogte en wil er graag iets aan veranderen, maar zolang de mensen zelf alleen maar profijt hebben van de houtkap en het controleapparaat verre van perfect is – zo niet onmogelijk realiseerbaar – is het vechten tegen de bierkaai. Het land heeft een ongekende rijkdom aan kolossale ertsvelden, met name de eerder genoemde aardolie, en verder aardgas, tin, bauxiet, nikkel, goud, zilver, diamant, steenkool, ijzer, koper, zwavel, zout, kwartszand, kalksteen, marmer, fosfaat en gips.

Informatie over Indonesië

Indonesië bestaat uit 13.677 eilanden, waarvan circa 1000 bewoond zijn, en er slechts zo’n 6.000 een naam hebben. De bevolking bestaat uit ruim 200 miljoen mensen, waarvan bijna 90% islam, 3% hindu en 3% christen. Er bestaat een plicht in Indonesië in ieder geval een godsdienst, waarbij slechts sprake is van één almachtige God, aan te hangen. In het geval van hindoeïsme en boeddhisme (dat óók is toegestaan) verwijst men er in dit verband subtiel op, dat er sprake is van één hoofdgod.
65% van die ruim 200 miljoen wonen en leven op 7% van de oppervlakte (Java en Madura). De bevolkingstoename is, ondanks de regeringspolitiek (rencana keluarga: dua cukup; aanmoediging van regeringswege voor Indonesische gezinnen hun kindertal tot twee te beperken) jaarlijks nog steeds 1,9%, dus ruim 3 miljoen personen. Circa 65% van de bevolking is jonger dan 35.
Staatkundig is Indonesië ingedeeld in 32 “provincies”, waar ook drie gebieden met een bijzondere status bij behoren, te weten Jakarta, Yogyakarta en Aceh. Van het uiterste noordwesten tot dito zuidoosten (van Sabang tot Merauke) is een afstand van 6.400 km. Het gebied is 5 miljoen km² groot, 2 miljoen km² daarvan is land. Tot het Indonesische territorium behoort dus een gigantisch wateroppervlak. Het land kent uiteraard overwegend tropische hitte, maar ook eeuwige sneeuw, met name op de bergtoppen (meer dan 5.000 meter hoog) van het onlangs van naam veranderde Papua (bij de Nederlanders nog bekend onder de naam Nieuw-Guinea, en onlangs nog Irian Jaya genoemd).
Ruim 400 vulkanen vormen de “Ring van vuur”; 75 van die vulkanen zijn nog steeds actief. De “Ring van vuur” loopt van Sumatra via Java en Bali naar de Kleine Sunda-eilanden tot aan Timor (waarvan sinds kort alleen het westelijke deel staatkundig onder Indonesië valt). Per jaar vinden er om en nabij 10 uitbarstingen plaats. Dat levert niet alleen rampspoed op, maar ook grote vruchtbaarheid. Vooral Java (behalve wellicht de “rode aarde” op West-Java), delen van Sumatra en Bali zijn zeer vruchtbaar te noemen.
Circa 70% van de bevolking – een afnemend percentage – werkt momenteel op de een of andere manier in de landbouw. Er is sprake van ladang- en sawah-cultuur. Ladangs zijn droge rijstvelden, die aan hun lot worden overgelaten wanneer de bodem is uitgeput, zodat de grond kan “recupereren”. Andere percelen worden dan ontgonnen, waarna men na enkele jaren mogelijk weer terugkeert naar reeds eerder ontgonnen en achtergelaten percelen. Sawahs zijn stukken grond die langdurig worden gebruikt en waarin de waterhuishouding zeer strak is geregeld.

Er is sprake van een toenemende industrialisatie. Vooral de vrijhaven Batam (een van de circa 1000 eilanden die deel uitmaken van de Riau-archipel; de provincie Riau bestaat bovendien uit een deel van Oost-Sumatra met als hoofdstad Pekanbaru) is daarvan een goed voorbeeld.
De archipel kon tot voor kort (1998) in toenemende mate voorzien in eigen behoefte. Spectaculair was in dit verband het feit dat zo’n vijftien jaar geleden Indonesië de grootste rijstimporteur ter wereld was, terwijl het vijf jaar daarna volkomen onafhankelijk was geworden van die invoer. Dat wist men te bereiken door een andere rijstsoort te gebruiken, die drie maal per jaar geoogst kon worden (maar ook wel minder voedingsstoffen bevatte). Helaas is als gevolg van de Aziatische krach de afhankelijkheid van de rijstimport weer volledig “terug”.
Een zeer belangrijke inkomstenbron is de olie. Men heeft echter gemeend het aandeel van olie in het Bruto Nationaal Produkt terug te moeten dringen (lees: het aandeel van andere produkten dan olie in het BNP sterk te moeten promoten), enerzijds om eenzijdige afhankelijkheid van een enkel product te voorkomen, en anderzijds omdat de wereldprijs van olie nogal onderhevig is aan schommelingen. Inderdaad heeft men met name in 1983 zeer sterk de negatieve effecten van de plotselinge lage olieprijs gevoeld, toen de OPEC (Oil Producing Economic Communities) niet in staat was doeltreffend prijsafspraken te maken. Als gevolg van e.e.a. is Indonesië nu inderdaad minder afhankelijk van de olie als exportartikel geworden.
Rubber, hout en textiel zijn sterk opkomende exportartikelen. Helaas gaat het winnen van hout gepaard met kaalslag van enorme percelen aan regenwoud, ondanks alle mooie afspraken van gecontroleerde nieuwe bosaanplant. De over het algemeen wel goedwillende regering (voorzover er niet rechtstreeks iets te verdienen valt aan de houtkap) is op de hoogte en wil er graag iets aan veranderen, maar zolang de mensen zelf alleen maar profijt hebben van de houtkap en het controleapparaat verre van perfect is – zo niet onmogelijk realiseerbaar – is het vechten tegen de bierkaai. Het land heeft een ongekende rijkdom aan kolossale ertsvelden, met name de eerder genoemde aardolie, en verder aardgas, tin, bauxiet, nikkel, goud, zilver, diamant, steenkool, ijzer, koper, zwavel, zout, kwartszand, kalksteen, marmer, fosfaat en gips.

Informatie over Java

Selat Sunda en de Krakatau
Op 27 augustus 1883 kwam de Krakatau tot uitbarsting. Het was 4 000 km ver te horen. 18 km3 aarde werd de stratosfeer in geslingerd. Zelfs Madagascar werd bedekt onder de as van de Krakatau. Vooral West-Java werd bedolven onder een plaatselijk honderd meter dikke aslaag. Een 30 meter hoge vloedgolf doodde meer dan 36.000 mensen. Kleine èn grote schepen werden als lucifersdoosjes vele kilometers ver weg geslingerd, en vaak kilometers landinwaarts terug gevonden. Twee derde van het vulkaaneiland zelf (bijna 16 km2) verdween in een onderzeese krater van 7 km breedte.
In 1928 volgde een nieuwe, kleinere, eruptie. Sindsdien is er een kleinere vulkaan ontstaan, die Anak Krakatau (“het kind van de Krakatau") wordt genoemd. Het “kind" groeit ruim 3 meter per jaar en heeft inmiddels een hoogte van meer dan 200 meter. Net als de “moeder" is ook het “kind" aanhoudend actief. Er zijn zeer vaak uitbarstingen. Deze puist op het aardoppervlak is waarschijnlijk de vulkanisch meest actieve plek op aarde.

Bogor
Ondanks de smog is Bogor een mooie, groene plaats, met zeer veel fruit en helaas ook overvloedige regens. Het is er, door de hoogte, aangenaam koel. Het ligt 60 km ten zuiden van Jakarta. Het presidentiële paleis is gebouwd ten behoeve van de Nederlandse gouverneurs-generaal en als zodanig in gebruik van 1870-1942. De naam Buitenzorg werd voor het eerst gebruikt door gouverneur-generaal Von Imhoff van de VOC in 1744, die het een prachtig “zorgeloos" plaatsje vond. Er zijn sindsdien, met name nà de aanleg van een weg naar Batavia naar Buitenzorg, vele – wat kosten betreft – buitensporige feesten gehouden. In het paleis bevonden zich in ieder geval tot voor kort 219 schilderijen en 136 beelden, waarbij zich veel naakten bevonden. Dit maakte deel uit van de privé-collectie van Soekarno. Waarom hij zo’n voorliefde voor naakten had is nooit bekend geworden, maar feit is dat Soekarno bewust (!) heel sterk heeft bijgedragen een zijn eigen losbandige “imago".

Kebun Raya (de Botanische Tuin), tegenover het paleis, is wereldberoemd. Het is gesticht door Sir Thomas Stamford Raffles. Het is 111 hectare groot en er zijn 15.000 verschillende soorten planten te vinden, waaronder bomen uit een groot deel van Azië. Het heeft ook orchideeënkassen met ruim 3.000 verschillende orchideeën, een botanische bibliotheek en een zoölogisch museum. Er komen ook regelmatig mensen, die een kalong (Vliegende Hond) laten zien, alsof de entourage ertoe doet, in de onmiddellijke nabijheid van een kerkhofje voor de gouverneurs, waar ook de echtgenote van Sir Raffles haar laatste rustplaats vond. Een vampier op een kerkhof, moet kunnen!

Puncak
Onderweg per auto van Jakarta naar Bandung passeer je altijd Bogor en de Puncak. Het ligt op 1.500 meter hoogte, en er staan enige uitstekende restaurants en hotels, waaronder een Hollands restaurant, waar je nu nog steeds oer-Hollandse pannenkoeken, die bepaald goed smaken, kunt krijgen, terwijl buiten allerlei verkopers staan te wachten tot je naar buiten komt om je van alles aan te smeren. Het is een schitterende omgeving, met onstellend veel groen, watervallen en het Telaga Warna (letterlijk vertaald: Kleurenmeer; rood of groen of geel). Tot op de hoogte van 800 meter vindt men talloze theeplantages. Een mooi oord om even de benen te strekken, maar pas op; het is er vaak koeler dan je denkt, zeker wanneer je de bezwete kleding van Jakarta nog aan hebt.
Vijf kilometer ten zuiden van Cibodas, en vier kilometer van de weg naar Bandung bevindt zich een prachtig botanisch park, dat onder dezelfde directie valt als de Kebun Raya van Bogor.

Bandung
Bandung bevindt zich in een kolossale bergkom 700 meter boven de zeespiegel. Er wonen 2 miljoen mensen, en het is de culturele hoofdstad van de Sundanezen, alsmede de staatkundige hoofdstad van de provincie West-Java. Hier bevindt zich het Institut Teknologi Bandung, (ITB, Technische Hogeschool Bandung). Bandung is in technologisch opzicht een van de belangrijkste plaatsen in Indonesië.
Door zijn brede straten, mooie huizen en ruime opzet werd het vroeger ook wel het “Parijs van Java" genoemd, een reputatie die het een beetje verliest, aangezien de vroeger bosrijke omgeving voor een belangrijk deel is weggekapt, er – behalve de oude stadskern – vrijwel geen sprake meer is van een “ruime opzet", en de stad erg stoffig en veel minder schoon dan vroeger is geworden. De bewoners van Bandung noemen hun stad nog steeds Kota Kembang (Bloemenstad). Inderdaad zijn er winkels te vinden, die wij tuincentra zouden noemen, en waar de fraaiste kleurenpracht in planten en bloemen is terug te vinden.

Er is een architectonisch bijzonder fraai gebouw te vinden, Huize Isola, dat nu een overheidsfunctie heeft, maar indertijd bewoond werd door een toentertijd bekende Nederlandse journalist (Beretti). Het heeft de zeer markante vorm van een ronde scheepsbrug.
Aan de Jl Diponegoro bevindt zich het in de volksmond als Gedung Sate bekend staande provinciale gouvernement. Het heeft zijn bijnaam te danken aan de puntige spies op het torendak. Er bevindt zich ook een Geologisch Museum.
In de vijftiger jaren is Bandung over de gehele wereld bekend geworden door de Konperensi Asia-Afrika (Azië-Afrika-conferentie) van “niet-gebonden" landen, d.w.z. van landen die geen enkel ander samenwerkingsverband waren aangegaan.
Bandung is ook bekend om het vulkanisme eromheen en het natuurschoon zoals de Tangkuban Perahu (letterlijk: omgekeerde prauw), dat 32 km ten noorden van de stad en op 1.830 meter hoogte ligt. Het is een nog steeds actieve vulkaan, die gemakkelijk is te bereiken en derhalve ook vaak wordt bezocht. In de onmiddellijke nabijheid liggen ook Ciater, waar zich warmwaterbronnen en een warmwaterzwembad bevinden (het warme water wordt gevoed door het plaatselijke vulkanisme), en Maribaya, eveneens met warmwaterbronnen en mogelijkheden voor schitterende maar vermoeiende wandeltochten door het grillige heuvellandschap. De bekende voormalige Nederlandse popgroep “The Cats" is er ook ooit geweest en heeft er ook een lied over gemaakt en op single gezet (Maribaya).

Garut
Garut ligt 57 km ten oosten van Bandung; het is een centrum voor tabak en citrusvruchten. Ooit was het vooral bekend als recreatieoord voor vakantievierende totoks (een ietwat denigrerende benaming voor een Europeaan). Er zijn veel heetwaterbronnen en -geisers. Ook hier bevindt zich een warmwaterbadplaats (Tarogong).

Yogyakarta (Yogya)
In 1755 viel het Mataram-rijk uiteen in twee delen. Hamengku Buwono I gaf toen Yogyakarta aan Ario Mangkubumi, een zoon van de vorst van Mataram. Het andere deel van het rijk was Surakarta (Solo). Beide delen heetten in de koloniale tijd de “Vorstenlanden".
In 1825 brak er de Java-oorlog uit, waarin Diponegoro, een zoon van Hamengku Buwono II, zich tegen de Nederlanders onderscheidde. Door bedrog (met het voorwendsel van vredesonderhandelingen) hebben de Hollanders Diponegoro gevangen kunnen nemen. Hij stierf tientallen jaren later in gevangenschap, maar niet in vergetelheid, want nu nog is Diponegoro symbool van verzet tegen onderdrukking. Yogyakarta (Midden-Java), met ruim 600 000 inwoners, heeft altijd een symboolfunctie gehad als het gaat om verzet tegen buitenlandse overheersing. Dat kwam niet in de laatste plaats door de houding van de sultans. Dat kwam het meest recent nog tot uiting toen de sultan Hamengku Buwono IX weigerde om te onderhandelen, en toen hij dat tòch deed, omdat hij geen keus meer had, sprak hij zijn tegenstanders toe vanaf de kratonmuur, zodat hij op zijn mede-onderhandelaars neerkeek. De sultan was bij sommige Nederlandse studenten nog bekend als “Henkie", omdat hij indertijd in Haarlem had gestudeerd. Ook bij de studentenvoetbalvereniging, waarin hij actief was, kende men hem onder die naam.
In de jaren 1947-1949 heeft Soeharto verborgen gezeten in de kraton, vermomd als een gewone boer. Yogyakarta is in de bersiaptijd en tijdens de politionele acties kortstondig hoofdstad geweest van Indonesië.

Tegenwoordig is Yogyakarta nog steeds een cultureel centrum, met name door de kraton, en ook zegt men dat hier het mooiste Javaans wordt gesproken. Dat past natuurlijk geheel binnen de cultuur van de kraton. Er zijn talrijke muziek- en dansscholen, er worden volkstheater- en wayang-avonden gehouden, en er zijn uitstekende beeldende kunstenaars en dichters. Yogya-batik en Yogya-zilver zijn wereldberoemd.
Vroeger, tot enkele decennia geleden, zetelde de beroemde universiteit (Universitas Gajah Mada) binnen de muren van de kraton. De universiteit heeft nu eigen gebouwen.
Opvallend in de stad is de in het oog springende aanwezigheid van duizenden fietsen, becaks, andongs en motoren zodat auto’s minder aanwezig lijken te zijn. Vroeger was het wegen ook in vergaande mate ongeschikt voor gemotoriseerd verkeer, door de ribbels in het wegdek.

Borobudur
Borobudur is een in de achtste eeuw gebouwd Boeddhistisch heiligdom. Het is een reusachtige stupa, gebouwd op een heuvel, géén tempel (er is hoogstens een opgang, geen ingang), maar een gedenkteken. Het is terrasvormig afgeplat, waarbij men telkens op hoger niveau een aantal omgangen om het monument heen heeft gelegd. De onderste vier zijn vierkant met er omheen balustrades, de bovenste drie zijn rond. Er bovenop staat een grote klokvormige stupa; de ronde terrassen zijn bezet met kleinere, open stupas, waarin telkens een Buddha. Elk van de vier windstreken heeft in het midden een trap met poorten tot op het hoogste terras. De circa 1.500 reliëfs rond de balustrades aan de voet geven het leven van Buddha weer, en moeten de Boeddhistische leerling helpen bij het bereiken van steeds hogere levensstadia.

Madiun
Is net als Semarang niet van toeristisch belang, maar is wel erg geschikt als uitgangspunt voor diverse excursies (bijv. naar de Gunung Lawu, of Serangan, of een langere maar zeer mooie tocht van Madiun naar de tempels van Panartaran).
Madiun is met name bekend vanwege de communistische opstand in 1948. Omdat het Indonesische leger met succes deze opstand de kop indrukte, begonnen de Amerikanen erop te vertrouwen dat de Indonesische regering in staat was het land doeltreffend te regeren en als buffer te functioneren tegen het communisme. Met name dit gegeven betekende uiteindelijk de definitieve ondergang voor het Nederlandse rijk in Azië.

Surabaya
Met meer dan 3 miljoen inwoners is dit de tweede stad van Indonesië. Het is voornamelijk industrieel van belang. Het is niet erg interessant voor toeristen, maar alles is er goedkoper dan Jakarta, en de mensen hebben de reputatie vriendelijker te zijn. De kuda kepang, met een soort stokpaardjes, is hier de moeite van het bekijken waard. De haven heet Tanjung Perak (“Zilveren Kaap").
De overlevering zegt dat Surabaya is ontstaan als direct gevolg van een strijd tussen een haai (sura) en een krokodil (buaya = baya).

Na de val van het Majapahit-rijk is Surabaya altijd het belangrijkste handelscentrum gebleven. Na de Tweede Wereldoorlog vochten nationalisten tegen het Britse bezettingsleger dat om haar doel te bereiken 3 x 24 uur aan één stuk de stad bombardeerde.
Een zeer bloedige episode volgde in 1965-1966, als gevolg van de G-30-S (zie paragraafje “Jakarta" – het werd overigens ook wel Gestapu (GErakan September TigAPUluh) genoemd – toen onveroordeelde, mogelijk onschuldige (voor zover lidmaatschap van de PKI “schuldig" mag heten) en vermeende communisten een rad voor ogen werd gedraaid, toen hen verteld werd dat ze per vliegtuig vervoerd zouden worden, waarna ze werden vermoord door mensen die werden opgestookt met het argument van een “jihad" (heilige oorlog). De rivier de Brantas was rood van het bloed.
Surabaya heeft ook een dierentuin met een fraai zoutwateraquarium.

Malang
Ligt 90 km ten zuiden van Surabaya. Mooi, koel en schoon, veel groen en brede wegen. Betrekkelijk rustige stad in vergelijking met de meeste andere steden in Indonesië. In de omgeving wordt koffie en tabak geteeld. Er ligt een oorlogsmuseum: Museum Brawijaya. Je kunt er de gekste “dingen" kopen, van prachtige bloemen aan de Jl Majapahit tot aan kinderen!
In de omgeving liggen enkele bergen en vulkanen: Gunung Buring (met een mooi panorama over Malang), Gunung Kawi (een bedevaartsoord, eigenlijk een gedeelte van de Gunung Butak), en de Gunung Semeru (hoogte 3.680 meter), die alleen bereikbaar is voor professionals, die er vier dagen voor nodig hebben. Men zegt dat het een van de mooiste vulkanen ter wereld is.

Over eten gesproken....Weten jullie dat aanstande april 2007 een grootste overdekte China Town in Nederland, daar vind je alles, wat betreft orientals etens en drinken, bestaande uit 35 restaurant, waaronder ook Waroeng Indonesia met zijn Indisch/Indonesisch specialiteiten (Javanse keuken).
Op dit moment Waroeng Indonesia is te vinden op Hal 6 Beverwijkse Bazaar, dus als jullie toevallig in Beverwijkse Bazaar, kom even langs, met verschillende indische snacks.

internet site adres is http://www.waroeng-indonesia.com/

Wil meer weten over Indonesisch National Parken, met veel fotos van Tropisch regenoud, Hier is de Indonesisch National Park Portal
http://INP.waroeng-indonesia.com en
http://nationalpark.waroeng-indonesia.com
Dit Portal beschrijft alle provincien in tegenwordige Indonesie van Sabang (Het meest West punt in Noord Sumatra) to Merauke (Het Meest Zuid West punt van de voormalige Nieuw Guinea/Irian Barat). http://indonesiaonline.in.funpic.org ook met veel fotos
Volgens Waroeng Indonesia :
Wat is het verschil tussen Indonesisch en Indisch eten?
Indisch eten is in feite Indonesisch eten, dat is aangevuld met allerlei gerechten, hartige hapjes en koekjes van Europese oorsprong.
De laatste zijn aangepast aan de Indo-smaak zoals biefstuk, gesmoorde kip, paté, zwartzuur van kip of eend, pastei, ayam kodok, hachee, macaronischotel, fricadel en risolles.

*Vele van deze lekkernijen kwamen later terecht op de tafels van welgestelde Indonesiërs onder iets gewijzigde namen: bistek, kaastengel, semur ayam, brongkos, pergedel en dadar risol.
-----------
Opm. Juist Indisch eten is gewone Indonesisch eten (Javaans- Sundanees etc) die aangepast zijn door de Nederlanders (lees hun indonesische vrouwen) tijdens de tempo doeloe tijd.
Het is ook niet correct dat het alleen opde tafels van welgestelde indonesiers terecht kwam.
in de
* Kan je in Indonesië Indisch eten?
Nee, bovengenoemde Indische gerechten zijn nauwelijks bekend in het huidige Indonesië.
-----
Opm: juist het begin weer terug te komen bij sommige liefhebbers van de tempo doeloetijd.
In Jakarta heb je bijvoorbeeld Restaurant Oasis bij Jalan Rd Saleh waar men al jaaren rijsttafel kan krijgen.
In sterrenhotels in diverse grote steden gaan ze soms ook zo' n rijsttafel avondje organiseren.
-----------------------------------
*In sommige kringen van de hogere middenklasse werkt het statusverhogend als de pembantu (bediende) of een Indische cateraar dit soort ‘klassiekers' maakt.
opm: Wat is hogere middenklasse ? , statusverhogend ? of indische cateraar?.
De meeste Indonesiers vinden de smaak van de rijsttafel(indische gerechten) niet lekker , wordt als "nep" beschouwd.
----------
*Logeer een keer in een klein guesthouse, gedreven door een goed gesitueerde familie. Dan kom je waarschijnlijk dit soort gerechten tegen.
Opm: juist niet .
Of het is alleen of de klant tevreden te stellen. ?

* Is de ‘rijsttafel' een Indische uitvinding?
Ja, de rijsttafel is afkomstig uit de dagelijkse, Indische praktijk. Voorwaarde was voldoende geld en kokki's en bedienden om alle onderdelen te bereiden en te serveren. Bijvoorbeeld: het beroemde Hotel des Indes in het vroegere Batavia diende de rijsttafel op door minstens 24 geüniformeerde djongossen (bedienden), elk twee gerechten te laten aandragen.

OPM: In zekere zin een uitvinding van de Indische mensen(vrouwen, gezinnen van de Nederlanders.
In principe gaat men ook niet een uitgebreide rijsttafel maken.Maar niet uit de dagelijkse praktijk van de gewone Nederlanders en de gewone Indische Mensen
Vaak is het een aangepaste gerechten van de streek waar de vrouw vd de Nederlander of v.d Indiche man afkomstig waren.

Het werd alleen geserveerd in Hotel Des Indes , en 2 andere societiteiten , zoals de Harmomie en Concordia.
En ook een paar bekende Nederlandse hotels,
En dat werd vaak bezocht door gegoede Nederlanders en later door gegoede Indische Mensen.
.(vergeet niet dat toen de mensen in rangen en standen zijn verdeeld)
beter op dit moment en misschien het beste restaurant van Nederland Indrapura in Amsterdam heerlijke a la cart gerechten,van de verfijnde Indonesische keuken,het proberen waard als je iets te vieren heb.

http://www.indrapura.nl/

Rembrandtplein 42
1017 CV Amsterdam

Telefoon		(020) 623 73 29
Fax		(020) 624 90 78
E-mail		info@indrapura.nl
Contactpersonen		Peter ten Cate Michael John Borgers

Dagelijks geopend vanaf 17.00 uur. Lunch in overleg.

Reserveringen worden verwerkt na bevestiging via e-mail of telefax!

Pijnlijke botten lees dit:

Klopt klopt Om Sid te hoge cholestrol ,niet goed voor je stofwisseling in je lichaam ,zeker op oudere leeftijd,hierdoor wordt het urinezuur gehalte te hoog,dit als gevolg ontstekkingenin je botten zolas jicht ...asem urad.dit gaat gepaard met opzetten van diverse delen op het lichaam zoals voet ellebogen,en andere ongename plaatsen,en de pijnen zijn ondraagelijk..
Goede remmers zijn diclofinac of intidrol en ponalar goed te verkrijgen in Indonesie en stukken goedkoper.

http://indahnesia.com/indonesia/PROJAT/east_java.php

http://www.delcampe.com/page/list/cat,6492,var,Cartoline-Postali-Asia-Indonesia,language,E.html