Ben ik mijn eigen oorzaak?

Op 1 jan. 1944 werd ik geboren, dit was 63 jaar geleden (als het nu is 2007) en niet  door mij teweeg gebracht, dus niet mijn oorzaak.  

Dit bouwstuk is ontstaan na het lezen van een boek, het boek heet: 
" Ik ben mijn eigen oorzaak".

Direct heeft U het antwoord op mijn vraag te pakken. Dus ja. 

Wie kent niet de situatie van een timmerklus, vader aan het timmeren op een keukentrap met zijn vrouw en kinderen er  belangstellend omheen en  die in een niet te stuiten scheldpartij uitvalt op het moment dat de hamer zijn duim goed raakt.

"Waarom staan jullie om mij heen te niksen, leid mij niet zo af, sta mij niet zo op mijn vingers te kijken, met jullie gezeur moet het ook wel fout gaan.” En vader kreunt van de pijn. "Ga uit mijn buurt!"  wordt geroepen.

Door de boosheid wordt de schuld bij de kijkers gelegd. 

Als het  brave en zich van geen kwaad bewuste kind op school blijft zitten. De volgende reactie door de ouders zou kunnen ontstaan: “Ik zal morgen eens een gesprekje hebben  met de directeur over die onvoldoendes  die jouw leraren Frans en Duits je gegeven hebben. Die mannetjes ik heb ze  nooit zo gemogen. Omdat ze iets tegen jou hadden, hebben ze je een onvoldoende  gegeven. We zullen ze wel krijgen”, zo driftkikkert een teleurgestelde vader.

Of langs de lijn op het voetbalveld hoor de reacties van de ouders als hun kind die prachtige kans mist voor open doel en hoe de tegenstander en de scheidsrechter het dan te verduren krijgen. 

Een ander voorbeeld:

Een vrouw komt  er na een eindeloze psychotherapie achter dat al haar problemen terug te voeren zijn op dat ene feit: de verkeerde opvoeding. “Als mijn vader niet zo'n walgelijke, fanatieke, christelijke, calvinistische fanaat was geweest, zou ik veel meer ruimte hebben gekregen om me te ontplooien. Al mijn ellende in het hier en nu komt, omdat hij mijn kinderziel heeft beschadigd”. 

Voor heel veel mensen blijkt het dagelijks leven het tafereel te zijn van oorzaak en gevolg. Dat wat mij overkomt moet een aanwijsbare oorzaak hebben.

Als ik fatsoenlijk leef, dan denken veel mensen, moet de oorzaak van wat mij overkomt ergens anders liggen. 

Als je er op gaat letten, dan zul je ontdekken dat veel mensen zeer bedreven zijn in het aangeven van de schuldige voor hun eigen ellende en problemen.

Als die ander maar ….
Als hij maar eens…..
Als zij nu maar eens wil inzien dat ……..

Kortom, als anderen anders waren of anders hadden gehandeld, dan zou het met mij anders zijn gelopen.

Als die vrouw eens wat beter haar man zou begrijpen, dan zou die man niet aan de drank zijn geraakt.

Als die ouders eens wat beter met hun kind om waren gegaan, dan was hun zoon niet aan de drugs geraakt.

Als, als en nog eens als. 

Een ding staat volgens mij wel vast: ieder mens schijnt een bepaalde hoeveelheid ongewenste ervaringen te moeten meemaken in zijn leven. Het gaat nooit zo, zoals wij dat zelf graag zouden willen. Er is altijd wel iets dat ons niet lekker zit, waar we last van hebben, dat verkeerd gaat. En als er dan iets mis gaat dan zijn  we zeer handig in het aanwijzen van de oorzaak en van de schuldige. 

Soms lijken we ons gelijk geheel aan onze kant te hebben.

Er zijn situaties waarin het zo heel duidelijk zichtbaar kan zijn wie de schuld heeft. Een man die een oude vrouw  berooft en haar tijdens die overval ook nog vermoordt, is altijd de schuldige. Zo gaan wij op een terechte manier om met oorzaak en gevolg. Onze maatschappij is er een van regels en wetten. Dit mag wel en dit doe je niet. 

De bedoeling van onze wet is mensen te beschermen tegen ongewenste handelingen. De wet is echter geen leidraad voor een gezond, goed, bewust menselijk leven. De wet kan uitsluitend beschermen tegen, maar biedt niets ten aanzien van een  levenswijze. 

Wij  willen oorzaken kunnen aanwijzen voor alles wat ons overkomt en we zijn er vooral op gericht om die oorzaken buiten ons zelf te zoeken. Of zouden wij ons moeten afvragen, dat de dingen die ons overkomen te maken hebben met ons zelf  en dat we die zelfs oproepen. Misschien moeten we onszelf wel heel veel vragen durven stellen.

Dat wat mij overkomt heeft misschien wel altijd  met mijzelf te maken, anders zou het mij niet overkomen. Alles wat mij overkomt schijn ik als mens, te moeten meemaken. Dat wat mensen overkomt is nooit via welke wet dan ook te regelen. 

Het zoeken naar oorzaak en gevolg, het willen aanwijzen van een schuldige, is waarschijnlijk al zo oud als de mens zelf. In de bijbel zijn hiervan vele voorbeelden te vinden. Ik geloof niet dat alle leed dat een mens ervaart een straf van God is. De mens moet leren omgaan en leren handelen met  zijn vreugde en verdriet en zijn goddelijke energie daarvoor gebruiken. Ik geloof dat in  ieder mens die goddelijke energie aanwezig is. Telkens zullen we de confrontatie aan moeten gaan met ons zelf met ons eigen ik. 

Er staat niet voor niets boven onze tempeldeur  KEN U ZELVE   Dezelfde tekst  die de Apollotempel in Griekenland  sierde. De eerste wegwijzer voor de leerling vrijmetselaar, het begin van alle wijsheid. Ook in ons rituaal van het Zomer Sint Jan wordt gesproken over de eerst plicht van de vrijmetselaar …., de plicht jegens zichzelf. Door in te keren in zichzelf tracht de leerling het licht  te ontdekken. En even verder in de catechismus is het antwoord op de vraag naar de eerste plicht van de vrijmetselaar: “Mij zelven te leren kennen”.

Het  KEN U ZELVE is de uiteindelijke leidraad op de weg  van ons levenspad.

Christus verwoorde het als volgt: de werken Gods moeten in de mens openbaar worden. Dus ken U zelve komt volgens mij  hiermee overeen. 

Als ik de oorzaak  buiten mezelf  leg, dan wil ik mezelf buiten schot houden. Dan ben ik niet mijn eigen oorzaak. 

Ieder mens krijgt in zijn leven mogelijkheden aangedragen om zichzelf te leren kennen, zodat de werken Gods in hem openbaar kunnen worden.