Ook als schrijver heeft Peter van Straaten
zijn sporen verdiend. Met name zijn columns
over het roerige leven van Agnes, haar zoon
Daniël en vriend Arthur (inmiddels
echtgenoot), die wekelijks in Vrij Nederland
staan, kennen een grote populariteit en zijn
al vele malen in boekvorm verschenen.
(Meer bij de
Nederlandse Stripgeschiedenis
2008 kopen van het werk is nog mogelijk http://www.petervanstraaten.com/
Peter van Straaten (Arnhem, 1935) is tekenaar. Hij werkt voor Het Parool en Vrij Nederland. Van Straaten kreeg bekendheid met ’Vader & Zoon’ en zijn cartoon ’Dagelijks leven’. In 2006 ontving hij de Gouden Ganzeveer. Het Haagse Museum Meermanno vroeg hem een tentoonstelling over zijn inspiratiebronnen samen te stellen. ’Peters meesters’ is van 9 februari tot 4 mei te zien.
Een korte beschrijving van zijn werk en carrière
Peter van Straaten wordt op 25 maart 1935 te Arnhem geboren. Na zijn opleiding aan het Instituut voor Kunstnijverheids Onderwijs (de huidige Rietveld Academie) debuteert hij in 1958 bij Het Parool. Het zal enige tijd duren voor hij het tekenen voor een krant, vooral rechtbanktekeningen en illustraties bij verslagen, onder de knie krijgt. Vanaf 1970 verschijnt iedere dag de strip Vader & Zoon samen met de column van Simon Carmiggelt op pagina drie van die krant. Vooral aan zijn Vader & Zoon heeft hij zijn grote bekendheid te danken. Als auteur verwerft hij vooral naam met "Agnes" een wekelijks feuilleton in Vrij Nederland, waaraan in september 2000 een einde komt.
zijn grote voorbeeld was altijd van OplandVoor Vrij Nederland maakt hij op dit moment wekelijks een politieke prent en tot begin 2006 een cartoon over het Literaire Leven. Voor Het Parool tekent hij cartoons onder de titel "Het dagelijks leven". Verder vindt uzijn werk in De Gelderlander, Leeuwarder Courant en het Nieuwsblad van het Noorden. In het Belgische Humo verschijnen eveneens cartoons van zijn hand.
Naast de bovenstaande vaste opdrachten, werkt hij vanaf 1954 voor meerdere uitgeverijen en worden tekeningen van hem gebruikt ter illustratie en als omslagen van romans, jeugdboeken, studieboeken en verschillende informatieve uitgaven.
Het vroegst bekende gepubliceerde werk, is een omslag voor het Nieuwe Leven van Dante uitgegeven bij Contact in 1951, deze datering ligt echter voor het moment dat Peter daadwerkelijk deze omslag maakte. Op dat moment zat hij nog op de middelbare school. Dit is, zoals wij hebben kunnen herleiden, een heruitgave waarschijnlijk uit 1954, waarvoor een stofomslag gemaakt door Peter is gebruikt.
In 1978 verschijnt zijn eerste echte schrijfwerk. Samen met Rijk de Gooyer en Eelke de Jong maakt hij het boek "Beste Jongens", een briefwisseling die eerder in de HP verscheen.
Het eerste Agnes-boek wordt in 1987 uitgegeven, daarna zullen er nog 10 verschijnen. Van zijn hand komen ook nog enkele bundels met korte verhalen en bijdragen aan werk van anderen.
Zijn grootste bekendheid ontleent hij aan zijn tekenwerk en daar weer van de cartoons, die terug te vinden zijn in Agenda's, Kalenders, op Prentbriefkaarten en uiteraard verzameld in meerdere boeken.
In 2005 als Peter van Straaten zijn zeventigste verjaardag viert, komt er een film uit van regisseur Pieter Verhoeff, getiteld "Een gelukkige hand". De film is een docu-drama. Gedeeltelijk bestaand uit nagespeelde scènes uit het leven van zijn boekfiguur Agnes en verder uit beelden van Peter van Straaten in zijn dagelijks leven, aan het werk, in de sportzaal, in het bos en in zijn vakantiehuisje in Italië
Op 20 april 2006 wordt aan hem de Gouden Ganzenveer uitgereikt als waardering voor zijn gehele werk, hiervan verscheen een boek met veel tekeningen en daarbij een DVD met een interview door Bas Heijne, het dankwoord van Peter en nog meer
Opland
Opland is het pseudoniem van de politieke cartoonist Rob Wout (Amsterdam, 18 juli 1928 – aldaar, 19 juli 2001). Hij was o.a. werkzaam voor de Volkskrant en de Groene Amsterdammer. Zijn bekendste cartoon, 'kernwapens de wereld uit' verkreeg ook buiten Nederland bekendheid.
Opland werd op 18 juli 1928 geboren in Amsterdam onder de naam Rob Wout. Hij kwam uit een Hersteld Evangelisch Luthers gezin. Tijdens zijn jeugd was hij al actief als tekenaar, o.a. voor de schoolkrant. Na de HBS begon hij een studie politicologie aan de Universiteit van Amsterdam. Hij ging in 1947 werken voor de Groene Amsterdammer. Om zijn studie te bekostigen zocht hij naar meer opdrachten en werkte toen ook voor het Parool en Vrij Nederland. Nadat hij zijn studie had afgebroken ging hij fulltime werken als tekenaar / cartoonist. Hij nam het pseudoniem "Opland" aan, gemaakt uit de gedeeltelijke samenvoeging van de achternamen van twee schoolvrienden.
In 1948 werd hij aangenomen bij de Volkskrant. De Volkskrant bevond zich in deze tijd nog aan de rechterkant van het Nederlandse politieke spectrum en Opland twijfelde in eerste instantie of hij daar wel zou passen. Uiteindelijk zou hij tot aan zijn dood voor de Volkskrant en de Groene Amsterdammer blijven werken. In zijn persoonlijke leven stond hij bekend als een vrolijk, enthousiast mens. Hij was op feestjes regelmatig het middelpunt van de belangstelling met verhalen en anekdotes. Hij was een groot operaliefhebber en kende verschillende operaliederen uit zijn hoofd, die hij soms als hij zijn tekening 's-avonds op de redactie van de Volkskrant bracht, ten gehore bracht.In zijn tekeningen gaf Opland commentaar over gebeurtenissen in de politiek. Zijn tekeningen spraken behoorlijk aan, bij het publiek maar ook bij de bespotte politici zelf. Het kenmerk van zijn tekeningen was het gebruik van een drukke, barokke, stijl. Er staan vaak veel personen afgebeeld, en er is veel te zien. Willem Drees beeldde hij af als een man met een volkomen vierkant hoofd; Ruud Lubbers kreeg bij Opland een neus die gaandeweg steeds meer op een penis in erectie ging lijken, Dries van Agt kreeg bij hem een neus als een kraaiensnavel. Zijn inspiratie vond hij voor een deel uit taferelen van de Nederlandse geschiedenis, zoals de Tachtigjarige Oorlog en typische Nederlandse omgevingen, zoals Amsterdam en winterlandschappen in polders. Voor de Groene Amsterdammer waren zijn tekeningen rustiger.
Opland had zelf geen hoge dunk van zijn invloed op de politiek. Politici die door hem afgebeeld werden konden er schijnbaar zelf het meest om lachen. Opland werd zelf hierdoor wel bekend. Bij zijn eerste uitgebrachte verzameling schreef de minister van Buitenlandse Zaken Luns, regelmatig het voorwerp van een tekening van Opland, het voorwoord. En bij de viering van zijn 25e jaar bij de Volkskrant voerde Harm van Riel (VVD) het woord:
«Griezelig vind ik u allerminst», zei hij tegen de jubilaris, «want ik zie u niet als een politieke kracht van betekenis. Wel bent u een van de grootste kunstenaars van het land.» [1]
Het bekendst werd zijn tekening voor "Komitee Kruisraketten Nee" waar hij een vrouw afbeeldde die een (kruis)raket een schop geeft. De tekening werd veel gedragen tijdens de demonstraties in Amsterdam en Den Haag tegen de geplande plaatsing van kruisraketten in Nederland. Buiten Nederland werd deze tekening ook zeer bekend. Zo bekend dat de Vredesbeweging in Europa, Australië en Japan de tekening ging gebruiken. [2]
Op 19 juli 2001 overleed Opland aan botkanker. Hij was toen al enige tijd ziek geweest. Illustratief voor de bekendheid en populariteit van Opland was de aandacht die besteed werd aan zijn overlijden. Vrijwel alle dagbladen besteedden hier aandacht aan. In de Volkskrant was de halve voorpagina en de hele derde pagina aan hem gewijd. De Groene Amsterdammer gaf zelf een aparte editie uit. [3]
‘Zo’n lieve jongen, zo’n hondentrouw’ door Peter van Straaten
Vorige week donderdag overleed op 73-jarige leeftijd politiek tekenaar Rob Wout, beter bekend als Opland. Collega/vriend Peter van Straaten haalt herinneringen op.
‘W e zijn verschillende keren op ziekenbezoek geweest in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis. Hij lag op een zaal. Een uiterst naargeestige toestand. Ik herinner me dat Els, mijn vrouw, naar de balie ging en vroeg: kan hij geen aparte kamer krijgen, hij is een heel beroemde tekenaar. Wie hij dan wel was? Nou, Opland! Nooit van gehoord, zeiden ze.
“Later heeft hij toch een eigen kamer gekregen. Hij klampte zich vast aan elk sprankje hoop, hoewel hij op een gegeven moment wist dat het een aflopende zaak was. Maar daar wilde hij je niet mee lastigvallen. Als je bij elkaar was, moest het leuk zijn, vond Rob. Zelfs op zijn sterfbed was hij nog bezig het bezoek te amuseren. Hij kon zo onderhoudend, zo geestig zijn...
“Toen ik begon met tekenen was Opland mijn grote voorbeeld. Niet zozeer vanwege zijn manier van tekenen, maar vanwege zijn status, zijn bourgondische levensstijl. Die man at iedere dag in de stad! Het was 1956, ik zat op de Kunstnijverheidsschool, en dat leek me een heerlijke luxe. Ik dacht, ten onrechte, dat hij ontzettend rijk was. Hij was heel gul, betaalde altijd de drankjes. Zeer on-Nederlands.
“Opland hield hof in Americain. Bijna elke avond zat hij daar. Iedereen kende hem. Via Opland leerde je allerlei beroemdheden kennen. Als jong tekenaartje vond ik dat machtig interessant. De samenstelling van het gezelschap wisselde voortdurend, maar Simon Vinkenoog, Waldemar Post, Ramses Shaffy, Femke Boersma waren er vaak bij.
“Via Ramses had ik Opland leren kennen. Ramses had een musical geschreven: OlÈ la Margarita. Ik was gevraagd om de decorbouwer te helpen. De musical is maar drie keer opgevoerd; daarna werd het stuk omgebouwd tot een bonte parade van artiesten, onder wie veel vriendjes uit Americain. Er was een komische goochelaar, een soort Tommy Cooper, en Opland deed ook een nummertje: van die nep-Russische toespraken en gezangen waar hij later bekend door is geworden.
“Rob had de oorlog als jongeman meegemaakt. Ik zag hem als een vaderfiguur, of beter: een oudere broer. Wat ik zo bewonderde in Rob was dat hij niet alleen een fantastische tekenaar was, maar ook nog eens leuk in het cafÈ. Dat heb ik nooit bereikt. Ik ben niet zo’n gangmaker. Als Rob binnenkwam, was het feest. Niet dat hij zo gevat was of briljante anekdotes vertelde... hij maakte stampei, danste en zong. Een echte Amsterdamse volksjongen; hij praatte plat, hoewel hij nooit ordinair was. Toen hij nog op de gracht woonde, ben ik wel eens bij hem thuis geweest. Zijn huis stond vol spullen van het Waterlooplein: een oude brandkraan, een hobbelpaard, van die kermisspullen.
“We zagen elkaar voornamelijk in het cafÈ. Eerst gingen we naar Americain, daarna naar De Kring. In die tijd was De Kring een sociÎteit voor bedaagde kunstenaars, die in alle rust een borreltje kwamen drinken. Dan kwam Rob, en was het met de rust gedaan. Barstte hij spontaan uit in de Marseillaise. Ze namen hem dat kwalijk, vooral omdat hij in die tijd alleen maar cola dronk. Kijk, als je dronken was, kon je je van alles permitteren, dan had je een excuus. Maar dat je nuchter zo tekeerging, dat was not done.
“Een vrouwenman is hij nooit geweest, daar had hij het te druk voor. Geen vreemdganger, hij was zeer loyaal. In die tijd ging hij met Sonja. De beruchte Sonja. Ze was niet echt mooi, hoewel ze wel die naam had. Een soort Mathilde Willink avant la lettre. Ze kleedde zich zeer extravagant. Ze werd Vosje genoemd, vanwege haar rode paardenstaart. Je had toen nog gekostumeerde feesten op De Kring; daaraan was een prijs verbonden, die zij altijd met gemak won. Sonja was geen aardige vrouw; ze bedroog hem. Ik vond dat zielig voor Rob.
“Ik herinner me een feestje bij hem thuis. Ik was heel jong en naÔef. Bleu. Een provinciaaltje uit Arnhem. Ik zag dat Sonja onder zijn ogen werd versierd door de schilder Frans Pannekoek. Ik zei: Rob, kijk nou toch, je vrouw wordt versierd! Ja, dat zag hij natuurlijk ook wel. Mede omdat de drank rijkelijk vloeide, bleef ik maar herhalen: Rob, je vrouw wordt versierd, doe er iets aan! Op een gegeven moment vloog hij uit: man, hou toch eens op, ga zÈlf een vrouw zoeken. Dat was tegen het zere been, want ik kon toen geen meisje krijgen.
“Typisch Robbie. Hij wilde liever niet de waarheid horen. Rob keek liever een andere kant op. Hij is nog lang bij haar gebleven, maar op een gegeven moment was ze niet meer te handhaven. Later trouwde hij met Francine, die hij op het carnaval in Maastricht had ontmoet, maar hij heeft Sonja nog jaren onderhouden... Zo’n lieve jongen, zo’n hondentrouw.
“Rob was extravert, maar intimiteiten wisselde hij niet graag uit. Hij trok een scherm over zijn gevoelens. Hij had nogal wat ellende gekend in zijn privÈ-leven. Zo heeft hij een ongelukkig kind, een gehandicapt dochtertje. Op een gegeven moment moest Maartje uit huis en werd ze in een inrichting geplaatst. Je wist dat dat hem en Francine veel verdriet deed, maar daarover sprak hij niet graag. Over zijn sores was hij gesloten.”
‘A ls tekenaar vond ik hem erg goed, maar die kant wilde ik niet op. Ik ben minder modern, een echte traditionalist. Ik ben ooit een paar weken voor hem ingevallen op de Jeanne Roos-pagina in Het Parool. Maakte ik nep-Oplands. Dat viel nog niet mee. Het was toch uniek wat hij deed. De plaatsing van de ogen en net hoe zo’n neus in elkaar zit... dat kon alleen op natuurlijke wijze uit Oplands hand vloeien.
“Niemand heeft hem eigenlijk nagevolgd. Hij had een unieke stijl. Dat strakke, dat theatrale. Er kon maar ÈÈn Opland zijn. Als je je door hem had laten inspireren, was je meteen een epigoon geweest. Een trucje? Dat klinkt zo naar en negatief, maar het had er inderdaad iets van weg.
“Rob is langer dan wie dan ook socialist gebleven, hoewel hij niet drammerig, niet sektarisch was. Zijn werk was ideologischer gedreven dan dat van mij. Ik haatte Van Agt, omdat bij hem alles onecht was, maar tegenover Wiegel stond ik ambivalent. Dat leek me een geschikte vent om een borrel mee te drinken. Opland vond Wiegel fout, zuiver vanwege het feit dat hij bij de VVD zat.
“Rob had veel tekst nodig, behalve in zijn werk bij De Groene, dat abstracter was. Zijn tekeningen hadden iets oubolligs. Dat hoorde bij hem. Ik vond dat oubollige juist heerlijk. Dat je ieder jaar kon wachten op de kerstprent en die Hollandse ijstaferelen...
“Het is vloeken in de kerk, maar de laatste zes, zeven jaar was het niet meer de oude Opland. Els en ik zeiden vaak tegen elkaar: het is minder geworden. Als politiek tekenaar probeer ik altijd de actualiteit voor te zijn. Bij Opland was het de laatste jaren een samenvatting van het nieuws van de week: hij deelde dan zijn spotprent in drie lagen op, vrij gemakzuchtig. Maar je moet iemand op zijn beste werk beoordelen. Bovendien heeft hij nog wel schitterende portretten bij de profielen van Kees Fens in de Volkskrant gemaakt.
“Je kon merken: hij had er niet zoveel zin meer in, hij was op. Dat hij op zijn 65ste bij de Volkskrant werd verbannen naar een andere pagina heeft daarin, vermoed ik, een rol gespeeld. Persoonlijk heb ik dat als een groot verraad aan hem beschouwd. Hij werd afgeschreven. Zelf moet hij het ook als een degradatie hebben ervaren, maar ja, Rob sprak daar niet over; hij heeft nooit van enige frustratie blijk gegeven.”
‘E ens per jaar, op de eerste zondag in april, komen alle politieke tekenaars bij elkaar bij Kaatje bij de Sluis in Blokzijl. Jos Collignon, Frits M¸ller, Stefan Verwey... noem maar op. In ruil voor een diner schenken we dan een tekening aan het restaurant. De laatste keer was Rob er niet bij. Dat merkte je. De sfeer was minder uitbundig. Je miste hem.
“Anderhalve maand geleden zag ik hem voor het laatst. Samen met Jean-Paul Franssens bezocht ik hem in het ziekenhuis. Rob lag te slapen. Toen we naderbij kwamen, opende hij zijn ogen, en zei tegen mij: je vrouw wordt versierd.
Kennelijk had het hem toch erg dwarsgezeten.” |
Opland zorgde voor de
decors, zijn vrouw was Soja Tannhauser thans wonende in
Almere -Buiten
in een eenvoudige sociale woningcorporatie flat. 2008Expositie
in een eenvoudige sociale woningcorporatie flat. 2008
Wij hebben ons, voorlopig, beperkt tot het Nederlandse taalgebied. Verder zijn kantoorartikelen met daarop werk van Peter van Straaten buiten beschouwing gelaten.
Om de bibliografie toegankelijker te maken is de volgende onderverdeling gemaakt:
Over Peter Boeken over en interviews met Peter van Straaten De Auteur Boeken waarvan hij zelf de auteur is of waaraan hij een bijdrage levert Illustraties Boeken waarvoor hij de omslag of de illustraties heeft gemaakt. Dit kunnen zowel cartoons, strips als tekeningen zijn Strips Alle strips die op een of andere wijze in boekvorm zijn verschenen Cartoons Alle verzamelwerken met cartoons Politiek Boeken met tekeningen, strips en een kleurboek, waarin veelal de Nederlanse politieke situatie aan de orde komt Tekeningen Boeken met tekeningen Kalenders Hier zijn opgenomen Kalenders, Zeurkalenders en Agenda's Diversen Al het overige werk zoals Prentbriefkaarten, Folders, Spellen e.d. Toneel Toneelstukken Links
Internetsites die bij het verzamelen van belang kunnen zijn
Nieuwe publicaties die als laatste zijn toegevoegd aan een van de voorgaande lijsten. Dit kan een pas verschenen werk zijn, maar ook een oudere uitgave, die voor het eerst in deze bibliografie is opgenomen.
Titel: Zo zijn we niet getrouwd Auteur: Peter van Straaten Uitgever: De Harmonie Jaar: 2008 - maart Categorie: Cartoons Bijzonderheden: Deze uitgave bevat zijn allerbeste tekeningen over een ander favoriet onderwerp: de echtelijke staat in al zijn facetten.
Titel: Hoezo oud? Auteur: Peter van Straaten Uitgever: Rainbow nummer 893 Jaar: 2008 februari Categorie: Cartoons Bijzonderheden: Een selectie van eerder gepubliceerd werk over "oudere mensen"
Titel: Politiek in Prent 2007 Auteur: Hans IJsselstein Mulder en Ariane de Ranitz Uitgever: Stichting Pers en Prent Jaar: 2008 Categorie: Politiek Bijzonderheden: Tekeningen van Peter op de pagina's 77 t/m 79
Titel: Peter's Zeurkalender 2008 Auteur: Peter van Straaten Uitgever: De Harmonie Jaar: 2007 Categorie: Kalenders Bijzonderheden: Voor iedere dag een cartoon
Titel: Lachspiegel - Harry Mulisch Spotprentenportret Auteur: Kitty Staal (redactie) Uitgever: De Bezige Bij Jaar: 2007 Categorie: Omslagen en Illustraties Bijzonderheden: Dit boek verschijnt t.g.v de 80ste verjaardag van Harry Mulisch, Peter leverde hiervoor 4 cartoons
Titel: Zijn we er al ? Auteur: Peter van Straaten Uitgever: Rainbow nummer 867 Jaar: 2007 juni Categorie: Cartoons Bijzonderheden: Een selectie van eerder gepubliceerd werk over vakantieperikelen
Titel: Roken Neuken Drinken Auteur: Peter van Straaten Uitgever: De Harmonie Jaar: maart 2007 Categorie: Cartoons Bijzonderheden: Recent gepubliceerd werk in een bundel samen gebracht
Strips
Op deze pagina zijn de strips opgenomen waarvan de tekst en de tekeningen door Peter van Straaten zijn gemaakt, alsmede een aantal, waaraan hij als tekenaar heeft meegewerkt.
Met een asterisk* achter de uitgever geven we aan of een boek in ons bezit is.
Jaar Titel Uitgever 1970 Vader & Zn. Van Gennep * 1971 Vader & Zoon zetten door Van Gennep * 1972 Vader & Zoon tegen wil en dank Van gennep * 1972 Llewelyn Fflint Pep-stripweekblad Het mysterie van de nevelhaaien* nr. 13 t/m 16 * 1972 Llewelyn Fflint Pep-stripweekblad Het teken der verdoemden* nr. 28 t/m 31 * 1973 Vader & Zoon door dik en dun Van Gennep * 1973 Llewelyn Fflint Pep-stripweekblad * De poltergeist van Radham House* nr. 3 t/m 6 1974 Vader & Zoon in 't Groot Van Gennep * 1975 Vader & Zoon in de bocht Van Gennep * 1976 Vader & Zoon gaan het helemaal maken Van Gennep * 1976 Grenzeloos werkeloos Tropenmuseum * Samen met Waldemar Post 1977 Vader & Zoon houden vol Van Gennep * 1978 Vader & Zoon bakken 'm bruin Van Gennep * 1979 Vader & Zoon maken het bont Van Gennep * 1980 Vader & Zoon Dubbeldik en Kamerbreed Van Gennep * 1981 Vader & Zoon leveren in Van Gennep * 1982 Vader & Zoon staan op de tocht Van Gennep * 1983 Vader & Zoon draven door Van Gennep * 1983 Lang leve Fred Leeflang De Meulder * Bijlage bij Stripofiel nr. 48 1983 Stripwerk Muusses Purmerend * Boek over het maken van strips. Tekening Vader & Zoon op pagina 20. 1984 Vader & Zoon met name Van Gennep * 1984 Haagse kliekjes Titanic Strip Magazine * nr. 1 t/m 5 (eerste jaargang) 1985 Vader & Zoon vitaal Van Gennep * 1985 Tegenaanval De Lijn te Baijum * Leger van striptekenaars Presenteert....Verweer (4 pagina's Peter) 1986 Vader & Zoon culinair Van Gennep * 1986 Stripschrift nummer 207 Stripstift * (Peter tekende in dit blad een pagina van een kettingstrip) 1987 Vader & Zoon literair Van Gennep * 1987 Strips voor Mozambique Bredaas Strip Spektakel * 1988 Vader & Zoon fini Van Gennep * 1988 Titanic Strip Magazine nummer 43 Titanic Strips Zelhem * (Gastrol Vader in Heinz-strip op pagina 14) 1990 Cartoon Aid - Help de kinderen lachen Stichting Cartoon Aid * Strips van diverse tekenaars en auteurs over voetbal, gemaakt voor een Rode Kruis-actie voor hulp aan kinderen in Corrientes in Argentinië 1997 Llewelyn Fflint Stripschrift * * Waarin deze verhalen zijn opgenomen plus een interview met Peter van Straaten 1997 Dertig jaar Stripschap Het Stripschap * (tekening uit 1986 op pagina 69) 1998 Haags Stripwerk Haags Gemeente Archief * 2000 De dikke Vader & Zoon De Harmonie * 2000 Kaliber 1 - Tijdschrift voor misdaad en literatuur Scepter Boekproducties * (Opzet voor een nooit uitgegeven strip samen met Rinus Ferdinandusse) 2005 De strip die nooit af was Stripstift * Rinus Ferdinandusse schreef een artikel in Stripschrift nr. 367 over dezelfde strip als hierboven vermeld, maar met daarbij een paar nieuw gevonden stroken. 2005 De wereld van de Nederlandse strip Terra Lannoo * Kees Kousemaker en Margreet van Hoorn stelden dit boek samen. Van Peter werden in dit boek acht tekeningen geplaatst
Links
Een veelzijdige site met daar in links naar allerlei mogelijkheden om te zoeken op het gebied van bedrukt papier. Op deze goedverzorgde site is de Comiclopedia een aanwinst voor de verzamelaar. Het Persmuseum heeft een grote verzameling tekeningen,van Peter in bruikleen, die digitaal toegankelijk worden gemaakt. Op deze site krijgt u door verder te klikken heel veel van en over het werk van Peter te zien. Het Geheugen van Nederland
 |
Tentoonstelling: |
|
| was gehouden van: | van 9 februari t/m 4 mei 2008 | |
| Waar: | Museum Meermanno Prinsessegracht 30 2514 AP Den Haag |
|
| Openingstijden: | Dinsdag t/m Vrijdag van 11.00 tot 17.00 uur Zaterdag en Zondag van 12.00 tot 17.00 uur |
|
| Bijzonderheden: | Te zien zijn werk van Peter in vergelijking met zijn grote voorbeelden, o.a. Jo Spier en van Opland |
|
Peter van Straaten (Arnhem, 1935) is
tekenaar. Hij werkt voor Het Parool en Vrij Nederland. Van
Straaten kreeg bekendheid met ’Vader & Zoon’ en zijn cartoon
’Dagelijks leven’. In 2006 ontving hij de Gouden Ganzeveer. Het
Haagse Museum Meermanno vroeg hem een tentoonstelling over zijn
inspiratiebronnen samen te stellen. ’Peters meesters’ is van 9
februari tot 4 mei te zien.
'De
Suite-tapes', deel 3 Polo de Haas:
|
||||
|
http://www.petervanstraaten.com/
Carmiggelt, SimonSimon Johannes Carmiggelt, Nederlands dichter en prozaschrijver (Den Haag 7.10.1913 - Amsterdam 30.11.1987). Begon als journalist in zijn geboortestad, maar zou al spoedig faam verwerven met zijn columns, korte prozastukjes waarin hij op humoristische manier voorvallen uit het dagelijks leven beschrijft in de hem typerende ironische stijl. Die stijl kenmerkt zich vooral door understatement, woordspelingen en onverwachte zinsconstructies. In 1944 vestigde hij zich in Amsterdam waar hij meewerkte aan de illegale pers. Dat bracht hem in contact met Het Parool waaraan hij vanaf 1945 onder het pseudoniem Kronkel bijna dagelijks zijn cursiefje bijdroeg. Uit deze bijdragen stelde hij regelmatig bundels samen die doorgaans een gemeenschappelijk onderwerp of uitgangspunt hebben. Die onderwerpen zijn op zichzelf weer typerend voor het werk van Carmiggelt: Kroegbezoek in Kroeglopen I (1962) en Kroeglopen II (1965); kinderen in Klein beginnen (1950); katten in Poespas (1952); bejaarden in Oude mensen (1963). Onder het pseudoniem Karel Bralleput schreef Carmiggelt ook poëzie die gebundeld werd in Het jammerhout (1948), Al mijn gal (1954) en Fabriekswater (1956). Ook deze poëzie vertoont de al eerder vermelde eigenschappen van zijn proza: het spel met de ontnuchterende werkelijkheid via ironie en understatement. Carmiggelt schreef talloze cabaretteksten voor Wim Kan en Wim Sonneveld. Sommige daarvan zijn bewerkingen van eerdere cursiefjes. Voorts verzorgde hij teksten voor films van Bert Haanstra, waarvoor hij de tekst vaak zelf insprak. De VARA-televisie heeft Carmiggelt jarenlang een cursiefje laten voorlezen als een soort ‘dagafsluiting’. In 1987 verzorgde Carmiggelt samen met Peter van Straaten (wiens tekeningen overigens de sfeer van Carmiggelts teksten uitstekend benaderen) een boek over collegaschrijvers onder de titel Het literaire leven. Die samenwerking kwam al eerder tot uiting in de in 1976 verschenen selectie uit Honderd dwaasheden (1946), verschenen onder de titel Dwaasheden. Carmiggelt correspondeerde met Gerard Reve, die zijn kant van die correspondentie publiceerde in Brieven aan Simon C., 1971-1975 (1982). Carmiggelt gaf zijn brieven uit in Met de neus in de boeken (1983). Zijn grote affiniteit met het werk van Willem Elsschot kwam tot uiting in tal van cursiefjes die hij aan deze Vlaamse auteur heeft gewijd. In 1985 stelde hij Ontmoetingen met Willem Elsschot (Open Domein) samen, waarin hij verslag uitbrengt van zijn bezoeken aan de auteur van Lijmen en Het been en tevens brieven en nagelaten manuscripten opneemt. In 1989 werd in Amsterdam een tentoonstelling gewijd aan Simon Carmiggelt: Sporen van S. Carmiggelt. Sedert 1985 bestaat er een Vereniging van Carmiggeltvrienden die een eigen periodiek uitgeeft onder de titel Speciaal voor ons. Nieuwsblad voor Carmiggeltvrienden. In 1991 werd in De Steeg (gemeente Rheden, aan de rand van de Veluwe, waar Carmiggelt vaak zijn vakantie doorbracht en waar hij ook regelmatig over schreef) ter ere van Simon en Tiny Carmiggelt een gedenkplaat aangebracht. Al deze gebeurtenissen laten zien dat de belangstelling voor Carmiggelts werk steeds groter is geworden en ook literair erkenning heeft gevonden. Dat wordt bevestigd door de vele literaire prijzen die hem zijn toegekend: onder meer de Jan Campertprijs in 1953, de Constantijn Huygensprijs in 1961 en de P.C. Hooftprijs in 1974. Al geruime tijd herdrukt De Arbeiderspers het werk van Carmiggelt, waarbij twee oorspronkelijke uitgaven gecombineerd worden in een band. Op die manier ontstaat geleidelijk iets dat op een ‘Verzameld Werk’ begint te lijken.
Literatuur: BWN; Oosthoek; WP-lexicon; Carmiggelt, een uitgave samengesteld t.g.v. de bekroning van het oeuvre van Simon Carmiggelt met de vijfjaarlijkse prijs van de Amsterdamse boekverkopersvereniging (1967); M. Ros en G. Komrij, ‘In gesprek met Simon Carmiggelt’ in: Maatstaf 18 (1970-1971) 6, p. 431-445; S. Carmiggelt, uit en over zijn werk (19722); J. Florquin, ‘Gesprek met Simon Carmiggelt’, in: Ten huize van ... 9 (1973) p. 9-86; Kijk, S. Carmiggelt. De schrijver in beeld (19732): G. Bomans, ‘Bij Carmiggelt thuis’, in: Van de hak op de tak (19736) p. 119-159; L. Verhuyck en Th. Jochems. Simon Carmiggelt (Grote ontmoetingen 2, 1975, 19782); F. de Swert, ‘Simon Carmiggelt’ in: Zes auteurs in beeld (1977) p. 7-28; C. de Ruiter. Over het proza van Simon Carmiggelt (Synthese, 1979); Tony van Verre ontmoet Simon Carmiggelt (1979); G. Reve en S. Carmiggelt. In gesprek (opgetekend door Max van Rooy e.a. 1980); Ch. Boost, Ed van Thijn e.a.. Carmiggelt 70 (1983); R. Rubinstein. Mijn beter ik. Herinneringen aan Simon Carmiggelt (1991); K. Fens, ‘Paradijs in de schemer’, in: Voetstukken, een keuze uit de essays 1964-1980 (1991), p. 140-151; A. Leijdekker. ‘Enig’ werk van Simon Carmiggelt, tentoonstelling (1992); R. Broens. Carmiggelt op een rijtje. Overzicht van alle boeken van de hand van S. Carmiggelt (19952); S. Witteman en Th. van den Bergh. S. Carmiggelt. Een levensverhaal (1998); H. van Gelder. Carmiggelt. Het levensverhaal (1999); A. Meinderts en D. Welsink (red.). Vier lichte letterheren (Schrijversprentenboek 44, 1999).
|
||||
Peter van StraatenUit Wikipedia, de vrije encyclopediePeter van Straaten (Arnhem, 25 maart 1935) is een Nederlands cartoonist en striptekenaar. Hij maakt zowel politieke prenten alswel grappen over 'het leven'. Van Straaten doorliep een opleiding aan de Kunstnijverheidschool te Amsterdam. Hij begon zijn carrière in 1958 bij Het Parool, in eerste instantie als reportagetekenaar. Later begon hij ook politieke tekeningen te maken. Hij startte in 1968 met de strip Vader en Zoon in Het Parool. Deze politieke strip werd een groot succes en bleef tot in de jaren tachtig verschijnen. Sindsdien verzint hij dagelijks een onderschrift en maakt er een tekening bij voor Het Parool in de serie Dagelijks Leven. Daarnaast publiceerde hij onder meer in Humo, Penthouse en Vrij Nederland. Voor laatstgenoemd tijdschrift schreef hij tussen 1984 en 2000 ook een wekelijkse feuilleton over het 'slordig leven' van de alleenstaande Agnes. Zijn oudere broer Gerard is eveneens bekend als illustrator.
|
||||
|
||||