Wij krijgen regelmatig vragen over
de mogelijkheid om te trouwen in de Verenigde Staten. Kan ik zomaar
trouwen in Amerika? Is mijn huwelijk dan ook in mijn eigen land
rechtsgeldig? Heb ik een vergunning nodig? Deze vragen komen
veelvuldig voor, om het antwoord te kunnen geven heb je vaak meer
informatie nodig. Sommige zaken zijn namelijk afhankelijk van o.a. de
afkomst van de lovebirds en verschillende staten hebben verschillende
regels. Wat kunnen wij dan voor u betekenen? Hieronder vindt u
ervaringen en tips van mensen die in Amerika getrouwd zijn. We hopen
dat u met deze informatie hetgeen vindt waar u naar opzoek bent. En
alvast gefeliciteerd!
Ervaringen:
U wilt uw ervaringen met ons delen? Neem dan
contact
met ons op!
Peter Pellemans:
Ik kan niet zeggen dat ik er
speciaal voor ben afgereisd maar over twee weken is het dan toch zover.
Op 24 oktober 2004 trouw ik. In Amerika natuurlijk! De dingen die je
moet weten om hier te trouwen zijn enigszins anders van staat tot
staat, maar alleen in de details denk ik. Je moet bij een county court
house in de staat waar je wilt trouwen een marriage license aanvragen
(een Amerikaans rijbewijs is daarvoor meestal voldoende; een paspoort
kan geen kwaad als je niet in de VS woont). Dat hoeft niet in de staat
te zijn waar je woont; je hoeft niet eens in de VS te wonen. Daarna is
er soms een wachttijd van enkele dagen (drie in Florida) en dan heb je
60 dagen de tijd om te trouwen. Iedere geestelijke, staatrechter of
justice of the peace kan je trouwen (veel bankbediendes zijn justice
of the peace), waar en wanneer je maar wilt, zo lang het maar is de
staat is waar je je license hebt aangevraagd. Het kan ook in het court
house zelf. Daarna breng je de getekende license weer naar het court
house en een week of twee later krijg je het dan met een zegel terug.
Da's alles.
Op deze site kun je het een beetje volgen:
www.pellemans.net/wedding.
Peter Pellemans - Florida
John Keisers:
Ik ben in 1998 getrouwd in de boro (gemeente
dus - 'boro' is hier de officiële spelling) waar m'n vrouw en ik nog
steeds wonen. Het begon allemaal met het aanvragen van de
huwelijksvergunning, de marriage license. Die vergunning diende te
worden aangevraagd bij de gezondheidsafdeling op het gemeentehuis. Die
gezondheidsafdeling doet nog een boel andere zaken, want ik moet daar
nog elk jaar de hondenbelasting betalen.
Het doel van de huwelijksvergunning is het nagaan of de trouwlustigen
aan alle eisen voldoen. Die eisen verschillen in de details per staat,
maar een aantal eisen kom je, voorzover ik weet, overal tegen: Men
moet ten minste 18 jaar oud zijn, en als men jonger is, is toestemming
van de ouders nodig. Men mag niet te nauw zijn verwant aan de
toekomstige huwelijkspartner, men dient over voldoende geestelijke
vermogens te bezitten om te beseffen wat het huwelijk inhoudt, en men
mag bij de aanvraag van de huwelijksvergunning, of tijdens de
voltrekking van het huwelijk, niet dronken zijn.
Sommige staten deden nog aan bloedonderzoek, in verband met de
verspreiding van seksueel overdraagbare ziekten of rubella (rode hond),
maar dat is nu overal afgeschaft dacht ik. Men dient zich te
identificeren. Vaak is er een eis dat ten minste een van de partners
in de staat moet wonen, maar er zijn veel uitzonderingen op die regel.
De huwelijksvergunning is doorgaans een tot twaalf maanden geldig en
er is een wachttijd van 0 tot 5 dagen, afhankelijk van de staat. Er is
een hele serie overheidspersonen die huwelijken mogen voltrekken. Vele
zijn rechters, vredesrechters, of gepensioneerde rechters.
Wij werden getrouwd door onze toenmalige burgemeester. Die ex-burgemeester
weet dat nog goed, want hij vraagt altijd hoe het gaat wanneer we hem
tegenkomen. In onze gemeente van ca. 35 000 inwoners is het
burgemeesterschap een bijbaantje voor degene die dat ambt vervult,
maar op vrijdagmiddagen zijn onze burgemeesters altijd aanwezig om
huwelijken te voltrekken. Die huwelijken worden voltrokken in het
zaaltje dat wordt gebruikt voor de gemeenteraadsvergaderingen. Onze
belastinggelden worden niet verspild aan onzinnige voorzieningen als
gemeentelijke trouwzalen, en dat zaaltje wordt op vrijdagmiddagen toch
niet gebruikt. Men kan de burgemeester ook in de avonduren naar een
particuliere zaal laten komen, maar dan moet men betalen.
De voltrekking van een burgerlijk huwelijk stelt niet veel voor. De
burgemeester las een aantal alinea's van een plechtige
huwelijksverklaring voor, en die alinea's moeten door beide
huwelijkspartners worden onderschreven. Het huwelijk diende in ieder
geval te worden bijgewoond door twee getuigen. Die getuigen mag men
zelf brengen. Het geheel duurde 15 minuten geloof ik. Toen moesten we
de raadszaal verlaten omdat de burgemeester het volgende paar ging
trouwen.
Na de voltrekking van het huwelijk krijgt men een mooi certificaat met
een indrukwekkend lakzegel. Dat is het huwelijkscertificaat, de
marriage certificate. Huwelijken worden geregistreerd in een of ander
staatsregister. Het huwelijkscertificaat is een belangrijk document,
wat dat is het enige bewijs voor een geldig huwelijk.
Stamhoofden, stamfunctionarissen, en elke geestelijke van elke religie
kunnen rechtsgeldige huwelijken voltrekken. Zo'n stamhoofd of
geestelijke hoeft alleen maar te controleren op de aanwezigheid van
een huwelijksvergunning, en na afloop moet hij of zij het huwelijk
registreren zodat de staatsoverheid een huwelijkscertificaat voor de
jonggetrouwden kan opstellen. Via de ULC (www.ulc.org)
kan men binnen vijf minuten geestelijke worden, zodat men bij het
trouwen vrijwel niets met de overheid te maken hoeft te hebben als men
daar geen prijs op stelt.
Groeten, John Keisers - New Jersey
Loek van Helden:
Afgezien van de meer bekende
ceremonial marriage heb je in een aantal staten in Amerika ook nog de
common law marriage. Colorado is zo'n staat. De common law marriage
betekent in het het kort, dat wanneer jij en je partner zeggen dat je
getrouwd bent, en de gemeenschap waarin je woont dit accepteert, dan
ben je volgens de wet getrouwd. Deze vorm van huwelijk stamt nog af
van een Engelse wet die in 1877 ook in de US werd aangenomen. Op deze
link staat de formele uitleg zoals het geldt voor Colorado:
http://www.ago.state.co.us/faqpage/commlaw.stm
Loek- Colorado
Karen Garcia-Giesen:
Nadat ik in NL allerlei papieren bij
elkaar had verzameld (diverse uitreksels, kopieën van paspoorten van
mijn ouders, van mijn dooppapieren etc.), ben ik in december 2002,
samen met mijn ouders, naar de VS gegaan. Tucson AZ om precies te zijn.
Bruidsjurk door de douane gesmokkeld en net doen of ik nergens iets
van wist (Tip: neem vanuit NL een brief van je werkgever mee, dat je
er een baan het en op een bepaalde dag weer terug verwacht wordt op je
werk, kopieën van rekeningen waaruit blijkt dat je
betalingsverplichtingen hebt, zodat de douane niet meteen denkt dat je
in de VS wilt blijven, want anders sturen ze je meteen terug). Nadat
dat allemaal goed was gegaan en men niet in mijn koffers heeft lopen
snuffelen, (hihi) zijn we verder gereisd naar Tucson.
Op 23 december 2002 hebben Julio en ik de license aangevraagd. Ik met
mijn hele stapel papieren naar het court house, vreselijk nerveus of
het allemaal wel goed zou gaan. Sleutels en andere gevaarlijke spullen
afgegeven bij de ingang, door de metaal detector en daarna naar de
loketten. (Mijn ouders lachten zich een breuk, dachten op zijn minst
dat het meer een gevangenis was dan een soort stadhuis) Bij de
loketten een nummertje getrokken en tussendoor het aanvraagformulier
ingevuld. Daar was dus niks romantisch aan, dat kan ik je wel zeggen.
Vaag kopietje invullen en op een houten bank gaan zitten wachten tot
je aan de beurt bent!
Nadat we aan de beurt zijn, geven we het formulier af en begon de dame
achter het loket met het invullen van de gegevens. Naar mijn papieren
hebben ze niet gevraagd: ik heb alleen mijn paspoort hoeven laten zien.
En in mijn achterhoofd: potverdorie, al dat geld uitgegeven voor niks,
vrije uren opgeofferd om naar het stadhuis te gaan, blabla... Nadat
alle gegevens waren ingevuld, kregen we een kopie die we moesten
controleren. Alle namen waren goed, alle gegevens correct. Zaakje
getekend en daarna kwam het mooiste: we moesten een eed afleggen. Erg
grappig om ons daar te zien staan: de dame achter het loket was in
kerstsfeer gekleed, wij nog steeds een beetje nerveus. Nadat het
papierwerk was gedaan, kregen we een tasje met zogenaamd handige
spulletjes voor newly weds (o.a. deodorant! haha) en konden we gaan.
Zover de aankondiging van het huwelijk.
Dezelfde dag hebben we plannen
gemaakt over wanneer dan het echte huwelijk zou plaatsvinden. Ik heb
al die tijd in gedachten gehad dat 31 december wel een mooie dag zou
zijn (mijn opa is op die dag getrouwd). Echter: aangezien we niet
wisten of ons kerkelijk huwelijk wel door zou gaan, besloten we om
toch maar in het court house te gaan trouwen en het kerkelijk huwelijk
als extra te zien. Feit: In Tucson kan dat maar op 2 dagen, op dinsdag
en vrijdagmiddag, om 5 uur. We hadden wel onze naam op de lijst gezet
voor de 31e, maar uiteindelijk hebben we dat de volgende dag laten
veranderen, voor de 24e. Inderdaad, op de dag zelf. Zo gek allemaal,
maar zo kan dat hier nu eenmaal. 's Morgens dus naar het court house
gebeld en 's middags om 5 uur stonden we er weer. Julio en moesten in
een rij gaan staan om ons daadwerkelijk aan te melden voor de
trouwerij. Eenmaal in de rij (met zo'n 10 stellen voor ons!!!)
ontdekten we dat 1 van mijn namen verkeerd was gespeld (ze hebben hier
de nare gewoonte dat veel papieren in hoofdletters zijn opgesteld,
waardoor het verschil tussen een i en een l erg klein lijkt). Snel
gevraagd wat we konden doen terug naar het loket waar we de license
hadden aangevraagd om het te laten veranderen. Helaas, het was 5 uur
en ze waren gesloten. Wat nu? Donderdag terugkomen (woensdag was
kerstdag en dus gesloten) en dan op vrijdag maar trouwen? Hadden we
ook geen zin in en dus ben ik op 24 december 2002 (kerstavond) in het
huwelijk getreden met een verkeerde naam. Snel weer terug naar het
court house. De rij aan het loket was nu verdwenen en konden we meteen
geholpen worden. $50 betalen en een nummertje trekken. Na een minuut
of 10 kwam het een na laatste stel uit de rechtszaal en konden wij
naar binnen. In aanwezigheid van mijn ouders, Julio's ouders, broers,
schoonzus en hun kinderen en de buren van Julio's ouders, zijn we die
avond in het huwelijk getreden. Alles werd zowel in het Spaans als in
het Engels uitgesproken en na het zetten van de handtekeningen (wij
hadden 6 getuigen! zoveel als er op het papier pasten was toegestaan)
waren we dus officieel man en vrouw. Een hele vreemde dag, kan ik je
wel zeggen.
Wat betreft het kerkelijk huwelijk: een oom van Julio zou dat regelen,
maar daar is nooit iets van gekomen. Op donderdag hoorden we dat er
een priester woonde tegenover het huis van zijn ouders. In de oude
hacienda ernaast was een klein kerkje gevestigd (lees: kantoortje met
wat stoelen). We hebben een paar uur met hem gesproken om te vragen of
het mogelijk was dat hij ons zou trouwen. Het liefst had hij ons een
maand of 6 marriage counseling gegeven, om er zeker van te zijn dat we
de juiste keuze maakten. Maar na een paar uur zei hij: ik geloof
jullie en jullie kennen elkaar al zo lang, dat zal wel goed komen.
Daarna zijn de voorbereidingen dus begonnen. De priester heeft samen
met een stel vrijwilligers van de kerk een dienst samengesteld.
Tijdens een BBQ bij Julio's ouders thuis hebben we die besproken. Mijn
moeder heeft meteen een paar regels laten vallen: regels over dat de
vrouw onderdanig moet zijn aan de man en dat soort geneuzel. Ik bedoel,
misschien geldt het wel voor iemand anders, maar niet voor Julio en
mij! De daaropvolgende dagen hebben we een pak voor Julio uitgezocht
bij de tuxedo rent. Op maandag zijn Julio en ik nog naar de bieb
geweest om een Spaanstalige bijbel te halen en de bewuste teksten aan
te geven.
Dinsdag 31 december is het een
drukke dag. Mijn moeder en Julio gaan al vroeg naar de bloemist. Mijn
moeder had bloemen uitgezocht om een boeket voor mij te maken. Eenmaal
bij de bloemist aangekomen bleek dat ze de bloemen heel kort hadden
afgesneden. Dat was dus niet de bedoeling mijn moeder een beetje
boos, maar ze heeft toch nieuwe gekregen (en bloemen zijn zoooo duur
hier, dus die mensen in de winkel waren helemaal niet gelukkig met die
Hollandse, haha). Ondertussen ben ik naar de party shop gegaan om
witte heliumballonnen te kopen, om in de struiken voor het huis te
hangen. Met mijn vader ben ik daarna naar de supermarkt gelopen: hij
was zo nerveus, zei hij, dat hij een borrel nodig had, maar de whisky
was op :-). Eenmaal thuis bleek dat we nog een paar spullen nodig
hadden, dus.... weer naar de party shop. Sta ik eenmaal weer buiten...
komt Julio eraan gesjeesd. "We hebben nog een gastenboek nodig en dit
en dat..." Dus weer die winkel in! Om half 12 is het voor mij tijd om
me te gaan voorbereiden. Douchen, haren doen,
make-up... Alles in de grote caravan van zijn ouders, die voor
het huis staat. En terwijl ik zo bezig ben, en het is half 1 (de
dienst is om 1 uur!), zie ik Julio vertrekken in de auto van zijn
vader. "Ships... die gaat er vandoor en die zien we niet meer terug.
Hij wil er nu al vanaf!", zegt mijn moeder. Om 10 minuten voor 1 is
hij weer terug, nog steeds in zijn oude kloffie. Mijn moeder over de
rooie, mijn vader loopt buiten te ijsberen... Om 1 uur komt Julio het
huis uitlopen, helemaal aangekleed, haren in een staart en zie ik hem
naar de overkant van de straat vertrekken. Dan is het voor mij ook
tijd om tevoorschijn te komen. Mijn vader staat al buiten te wachten
en ook ons bloemenmeisje (dochtertje van mijn schoonzus). Mijn
schoonzus vond gewoon dat we een bloemenmeisje moesten hebben en ik
had gewoon niks in te brengen, haha. Zodra we de poort naar het kerkje
opendoen, begint een dame te zingen. (Eventjes iets over het kerkje:
zoals gezegd was het niet meer dan een kantoor met wat stoelen. Toen
ik de priester vroeg of we het misschien buiten konden doen, was hij
heel enthousiast. Ze hebben bij die oude hacienda namelijk een aardige
tuin, met palmbomen enzo, en een plaatsje voor de deur, waar genoeg
stoelen konden staan. En aangezien we in Tuscon AZ waren... de
temperatuur was die oudjaarsdag rond de 27 graden!). Nog voordat Julio
mij ziet staat hij al te snotteren en zodra hij dan mag omdraaien,
heeft hij het helemaal niet meer. Bij mij beginnen dan ook de tranen
te komen. De dienst was niet te lang, met mooie muziek (als ik ze nu
hoor begin ik spontaan weer te huilen) en gewoon goed. Alle stress en
zorgen waren ineens verdwenen. Na de dienst werd er gestooid met
vogelvoer (er zitten daar heel veel duiven en als ze rijst eten blazen
ze zichzelf op!) en hebben we foto's gemaakt op de treden van de
hacienda. Mijn ouders en Julio en ik zijn daarna naar het Saguaro
National Monument gereden om nog meer trouwfoto's te maken. In Amerika
schijnbaar een onbekend fenomeen, want iedereen vroeg waar we bleven.
Toen we terugkwamen bleek een aantal gasten zelfs al weer te zijn
vertrokken!
Eenmaal terug is het feest begonnen,
in de achtertuin van mijn schoonouders. We hebben zelf al het eten
gemaakt en alles versierd. Dat scheelde ons een hoop geld en zo konden
we ook net zolang doorfeesten als we wilden. Het was tenslotte ook
Nieuwjaar, dus...
Hoewel alles misschien een "beetje"
anders liep als iedereen in gedachten had, was het toch een geweldige
dag. En eerlijk gezegd, juist omdat het zo spontaan en soms
ongeorganiseerd was, hebben we ontzettend veel gelachen. De
huwelijksnacht hebben Julio en ik doorgebracht in het huis van de
priester!
Drie dagen na de bruiloft zijn mijn
ouders en ik weer terug naar NL gegaan. Ons leven zoals het was ging
vanaf dat moment gewoon weer verder, met als enige verschil dat ik nu
een ring om mijn linkerhand droeg. *
* IN de VS dragen ze de ring aan de
linkerhand. Als je 'm rechts draagt, denkt men dat je single bent, of
homo!
Karen Garcia-Giesen
Aanvulling wat betreft ins- en
outs:
Wat Peter-FL zegt is, hier in
Arizona, gedeeltelijk waar: voordat je gaat trouwen moet je een
marriage license aanvragen. Dit doe je inderdaad bij het
court house in de staat waar je wilt gaan trouwen. In AZ is de
license 12 maanden geldig: binnen die 12 maanden moet je dus ook
daadwerkelijk trouwen, anders vervalt je license. Er is geen
wachttijd om het te gebruiken je kunt meteen dezelfde dag nog als je
wilt, in het huwelijk treden. Veel is er niet voor nodig aan papieren
(ik had een hele stapel documenten meegenomen, waar ze niet eens in
gekeken hebben, alleen maar in mijn paspoort). Het echte huwelijk kun
je laten voltrekken in de rechtbank of bij een pastoor / priester /
wedding chapel, noem maar op. Deze ondertekenen het marriage
certificate (2 delen), waarvan het onderste deel naar de
court house gestuurd wordt. Per post krijg je dan een bevestiging
thuisgestuurd. Wanneer je in het court house trouwt, dan hoef
je verder niks te doen. Zij zorgen voor de afhandeling van het
papierwerk. Je krijgt dan geen bevestiging thuisgestuurd. Voor ons
waren de kosten als volgt: aanvragen license: $50, trouwen: $50,- En
omdat ze een van mijn voornamen verkeerd hadden gespeld: $18 om het te
wijzigen en voor het notarizing.
Wij hebben er speciaal voor gekozen
om in de VS te trouwen: het is zo makkelijk om alles rond te krijgen,
het kost veel minder tijd (ik ben gewoon voor 2 weken gegaan tijdens
mijn kerstvakantie) en ook zeker veel minder geld. Plus: mijn ouders
kunnen (o.a. financieel gezien) makkelijker een keer naar de VS dan
dat Julio's ouders naar NL kunnen komen. En aangezien ze elkaar nog
nooit ontmoet hadden...
Wendy Verkooijen:
Altijd heb ik geroepen, "Ik trouw
niet, en als ik dat wel doe, dan is dat in Amerika". En jawel mijn
droom is uitgekomen. Op 9-9-2003 zijn wij getrouwd in Las Vegas. Wij
hadden er voor gekozen om een speciaal georganiseerd
huwelijksarrangement te regelen. We boekten een 8-daags arrangement
bij een gespecialiseerd reisbureau. Erg spannend allemaal, maar zeer
prettig dat we zelf niet veel bijzonders hoefden te regelen, zodat we
ons nergens druk om hoefde te maken. In Nederland de benodigde
papieren aangevraagd, zoals een uitreksel uit het geboorteregister e.d.
Uiteindelijk bleken we in Las Vegas niet meer nodig te hebben dan ons
paspoort. Op het vliegveld werden we opgewacht door onze persoonlijke
reisbegeleidster, en de chauffeur van de limousine. Die brachten ons
naar het hotel, Treasure Island. Alles schitterend en heel onwerkelijk.
Je stapt echt binnen in een film als je in Las Vegas arriveert...
Op maandag werden we met de limo naar het courthouse gebracht, waar
onze reisleidster al het papierwerk afhandelde, en wij onze gegevens
moesten invullen en controleren. Hiermee hadden we onze
trouwvergunning op zak, die we dinsdag nodig hadden. Op dinsdag
9-9-2003 konden we 's middags de trouwkapel in het hotel betreden. Ter
plekke moesten we nog muziek uitzoeken die we wilden horen tijdens het
betreden en verlaten van de zaal. Er werd alle tijd voor je genomen,
en dus niet zoals wij in gedachte hadden, dat je met 10 stellen in de
rij staat om op je beurt te wachten! Alles was toch heel persoonlijk.
Onze reisleidster was tevens onze getuige. Een fotograaf maakte een
mooie reportage, en alles werd op video vastgelegd. Een half uur later
liepen we te glunderen door de hotelgangen, en waren we tot "husband
and wife" verklaard... 's Avonds kregen we nog een helikoptervlucht
over de Strip.
Wij voelden ons erg verwend met deze reis. We werden steeds per limo
op en neer gereden, en alles ging gepaard met flessen champagne en
veel luxe. 's Woensdag konden we de fotoreportage en video ophalen.
Wij hebben het als zeer prettig ervaren dat je reis van voor tot
achter helemaal geregeld is. We hoefden dus niet bang te zijn dat er
iets vergeten zou worden..